بگرد تا بگردیم عموفیلترچی

قضیه خیلی ساده است. دوباره فیلتر شدم، اما این بار مثل اینکه فقط ISP شریف این کار رو کرده!

نمی دونم این روزها که سیاسی هم نمی نویسم، دیگه چرا!! بهر حال عمو فیلترچی بگرد تا بگردیم!

خونه جدید در خدمتیم!

http://datumfreedom.wordpress.com/

ما اینم دیگه!

دوستان عزیز آجرپاره و پژ لطف کردن ومنو به بازی دعوت کردن . خوب باز هم بازی! هر چند این بازی یعنی دادن اطلاعات درباره خود یه ذره ناجوره! خوب من 4 سال هست که دارم درباره خودم می نویسم و حالا این بازی دیگه چیه، خدا می دونه. اما ...
1- من کی هستم؟
حالا اسمم زیاد مهم نیست هر چند که خیلی از شماها که از وبلاگ قبلی با هم هستیم اسم منو می دونین. 3 آذر 63 دنیا اومدم، سال 81 مهندسی اکتشاف نفت دانشگاه نفت قبول شدم ولی آخر همون سال فهمیدم که همش چرندیات زمین شناسیه، برای همین تغییر رشته دادم و حفاری رو ادامه دادم. ورودی امسال دانشگاه شریف رشته MBA هم هستم! البته نه اینکه از حفاری خوشم نیومده باشه ولی MBA یه چیز دیگه است.
2-فصل و ماه و روزی که دوست دارم؟
من کلا هوای نیمه ابری که حالا نم نم بارون هم بزنه یا نزنه رو دوست دارم، تو شمال هر 4 فصل سال میشه انتظار چنین هوایی رو داشت، واسه همین همه فصل ها رو دوست دارم وقتی که شمالم.تو خوزستان فقط زمستون ها میشه انتظار چنین هوایی رو داشت، واسه همین وقتی که اونجا بودم زمستون ها رو دوست داشتم. توی تهران هم از این به بعد تا آخر فروردین میشه انتظار چنین هوایی رو داشت، واسه همین این ماه ها رو دوست دارم از این به بعد که تهران خواهم بود!
3-رنگ مورد علاقه؟همه رنگ ها رو جز رنگی که رنگ سال محسوب میشه!
4-غذای مورد علاقه من؟
فرقی واسم نداره، بیشتر بستگی داره جو چه جور باشه و قرار باشه همراه غذا خوردن کی باشه! البته در هر صورت ماکارونی نمی خورم.
5-موسیقی مورد علاقه؟
بدون شک فقط استاد محمد رضا شجریان! عاشقشم بی چون و چرا، صداش آرامشی بهم میده که قابل وصف نیست، 90٪ از زمانی که برای موسیقی میذارم رو استاد گوش میدم.
6-بدترین ضد حالی که خوردم؟
چیز خاصی به فکرم نمی رسه، کلا آدمی که به کسی ضد حال نزنه، ضد حال نمی خوره.
7-بزرگترین قولی که دادم؟
به خودم قول دادم آدم باشم و آدم باقی بمونم.
8-ناشیانه ترین کاری که کردم!
این ترین که میاد سخت میشه نوشتن، شاید چند کار ناشیانه به ذهنم می رسه ولی هیچ کدوم ترین نیست. فکر نمی کنم واسه ادم کوچیکی مثل من اصلا ترین در هیچ زمینه ای معنا داشته باشه.
9-بهترین خاطره زندگیم؟
بدون شک بهترین خاطراتم همه ماله فاطیماست! حالا کدومش، شاید تریا لادن.
10-بدترین خاطره زندگیم؟
به بدترین ها هرگز فکر نمی کنم؛ اگه بوده هم خیلی زود فراموش شده!
11-کسی که دلم می خواد ببینم؟
خیلی ها، ولی اگه قرار باشه یه نفر رو انتخاب کنم فقط فاطیما!
12-برای کی دعا می کنم؟
هر کسی که بگه منو دعا کن!
13-کی رو نفرین می کنم؟
هر کسی که بگه من نفرین کن!
14-وضعیتم در 10 سال آینده؟

مثل حالا، البته امیدوارم فرقی با حالا نکنم. یه زندگی کوچولو و بی دردسر تو یه گوشه از دنیا، احتمالا ایران، احتمالا تهران!
15-حرف دلم؟
چنان مشتاقم ای دلبر، به دیدارت،که گر روزی برآید از دلم آهی؛ بسوزد هفت دریا را!

مدعویین محترم:

روسپيگري، دسي ‍ژن، كلبه عشق ، تب 40 درجه، چقدر خوب بود اگه، آهو، راديو سيتي، بادوم، آيينه و مهتاب، بي بي شهربانو، آنکس که نداند ، کاریز ، جزیره تنهایی ، مهرواژ ، خانه دوست ، خوابی در هیاهو ، روزانه های من ... ، کفشدوزک ، گاهنامه، رقص مست ، پس کوچه ، خاطره کویر، من و خودم

حالا كه فكرش رو مي كنم

از خيلي وقت پيشتر از اينها دوست داشتم كه اين رشته ها رو بخونم، علوم اجتماعي، علوم سياسي، اقتصاد و مديريت! يه چيزي تو اين رشته ها هست كه وسوسه ام مي كنه كه بخونمشون از طرفي معتقدم كه فقط كساني كه ذهن هندسي و حسابگر دارن مي تونن مسايل رو بخوبي تحليل كنن حالا اين مساله مي خواد مساله اجتماعي باشه يا سياسي يا اقتصادي و يا مديريتي! پس بايد مهندسي هم مي خوندم. خوب تا اينجا مهندسي رو كه خوندم و MBA كه تازه كلاس هاش شروع شده تلفيق خوبي از مديريت و كمي اقتصاد هست، حالا كي به اون 2 تا برسم خدا مي دونه. حالا مني كه عاشق علوم سياسي و اجتماعي هستم يه وبلاگي رو پيدا كنم كه نويسنده اش يه خانم 25 ساله اي باشه كه دانشجوي دكتري علوم اجتماعي دانشگاه تهران باشه (كارشناسي و ارشدش رو هم تو دانشگاه تهران خونده ) و از طرفه ديگه كارشناسي علوم سياسي دانشگاه تهران باشه و در حال به پايان رسوندن دوره كارشناسي ارشد علوم سياسي باز هم دانشگاه تهران باشه؛ خوب مسلمه كه من بايد يه اين وبلاگ و مخصوصا به شخص خانم بهاره آروين حسودي كنم!!
نوشته هاي بسيار طولاني و فاصله كم زماني بين نوشته هاش باعث ميشه تا وبلاگ حالا كه فكرش رو مي كنم شايد نتونه وبلاگي جذاب براي همه باشه ولي دروغ چرا من با تك تك نوشته هاش حال مي كنم و همه رو شايد چند بار خوندم! در خوندنش شك نكنيد، البته وقتي كه زياد از نظرزماني در مضيقه نيستيد!
ديروز فرصتي دست داد كه در جلسه دفاعيه خانم آروين شركت كنم، بحث جالبي بود درباره گفتمان روشنفكري در بين سالهاي 1332 تا 1342 سالهايي كه كمتر در مباحث سياسي به اون پرداخته شده، نتيجه رساله اين بود كه گفتمان غالب در اون سالها گفتمان چپ و توده بوده و اثري از ليبراليسم در گقتمان روشنفكري نبوده.خانم آروين براي اثبات اين موضوع به بررسي نشريات اون سالها پرداخت كه صرفا با تكيه بر نشريات چنين نتيجه اي گرفتن مورد انتقاد دكتر زيباكلام و دكتر معيني واقع شد. البته نمره 19.5 كه به رساله ايشون داده شد نشون ميده كه اساتيد دفاعيات خانم آروين رو پذيرفتن!
پ.ن1: فكر نكنم دكتر زيبا كلام بتونه تو يه جلسه اي شركت كنه تيكه و متلك نندازه، ديروز هم آقاي دكتر كم نذاشتن!
پ.ن2: آدم بي فرهنگ بي فرهنگه!حالا مي خواد استاد دانشگاه تهران باشه يا هر كس ديگه. موبايل دكتر هاديان ديروز در حين جلسه 10 بار زنگ خورد و ايشون به همه تلفن ها جواب داد، حتي زخمت نكشيد رو ويبره بذاره!
پ.ن3: در حاليكه همه با لباس رسمي تو جلسه بودن من با تي شرت و شلوار جين اونجا بودم، بهر حال يه فرقي بايد بين مهندسا و علوم انساني ها باشه!
پ.ن4: اسم واقعي من ماكان علوي نيست، ماكان علوي اداي ديني است به بزرگ علوي و استاد ماكان در چشمهايش!

وطن

وطن براي من يعني ايران و ايراني بعني ماردم و نه پدرم!

وطن يعني تعلق خاطر، وطن يعني خاك و فقط هم همين خاك، وطن يعني زبون مادري، حتي فكر اينكه يه روز بتونم همه احساسم رو به يه زبونه ديگه بگم نمي تونم بكنم، همه احساس هاي من فارسيه! وطن يعني گذشته پر از خاطره و نوستاژيك ، يعني حال پر كشمكش و خسته كننده و آزاردهنده، وطن يعني آينده و روياي بهتر شدن!
خيلي وقته دارم تلاش مي كنم كه افكارم رو يه كم بازتر كنم و زياد در بند مرزها نباشم ولي نمي تونم، وطن براي من جايي جز ايران با همين مرزهاي قراردادي نمي تونه باشه! من نمي تونم فراتر از مرزها به وطن نگاه كنم! نمي تونم ولي اي كاش مي تونستم! ای کاش ادمی وطنش را همچون بنفشه ها با خود ببرد هرکجا که خواست...

براي از وطن نوشتن نياز به دعوتنامه نيست پس لطفا همه بنويسيد!
پ.ن1: اين نوشته اولين پستي است كه از سايت دانشكده استفاده مي كنم.
پ.ن2: اولين كلاس تموم شد،دكتر فيض بخش كه فوق دكتري از توكيو داره، استاد باسواد و سختگيري بنظر مي رسه، فعلا براي شروع 3 كتاب انگليسي و يه كتاب فارسي معرفي كرده كه خوندنش الزاميه!!!
پ.ن3: سايت دانشكده سرعتش بد نيست، ولي نكته مهمش اينه كه فيلتر نداره و بعد مدتها دارم يه كم اوركات بازي مي كنم.

بازي وبلاگي!

به 2 تا بازي دعوت شدم كه هر دو درباره وبلاگ و وبلاگ نويسي هستن‌، بهترين پست و الفباي وبلاگ نويسي!
اول عادله و سپس محمد دعوتم كردن كه بهترين پستم رو انتخاب كنم. اول خواستم از زير بار اين مسئوليت شونه خالي كنم و بگم كه "بهترين پست، پستي هست كه ننوشتم" و ديدم اين جمله خيلي آرمانگرايانه هست ولي من آدم رئاليستي هستم و اين جمله براي من تعريف نشده است. بعد به فكرم زد كه بگم پست ها مثل بچه هاي من هستن و آدم همه بچه هاشو به يه اندازه دوست داره كه به ياد جمله كمال الملك در پاسخ به رضا خان كه گفته بود خدا شما هنرمندا رو بيشتر دوست داره گفت تو خونه هم بجه هاي شيرين بيشتر مورد توجه هستن و اين نقشه هم نقش بر آب شد. فكر مي كنم اگه واقعا بخوام درباره بهترين پستم بنويسم بايد نوشته هاي اجتماعي و سياسي و نوشته هاي معرفتي رو بي خيال شم چون در اين جور مسايل دچار تضاد هاي بسياري هستم و هنوز به خط فكري مشخصي در اين زمينه ها نرسيدم. شايد در تنها زمينه اي كه به نتيجه قطعي رسيدم به عشق باشه و او! واسه همين بهتر ديدم يكي از نوشته هاي عاشقونه رو انتخاب كنم. تاج سرم رو خيلي دوست دارم ولي دوست دارم از نوشته هاي وبلاگ قبلي كه فكر كنم نخوندين اسم ببريم، پس اين نوشته رو بخونين!
اما درباره الفباي وبلاگ نويسي كه محمد دعوتم كرده چيز خاصي به ذهنم نمي رسه جز اينكه بايد به خواننده و تفكرات او احترام گذاشت ولي از دلمشغولي هاي شخصي نوشت!
اين دوستان روهم به ادامه بازي دعوت مي كنم:
روسپيگري، دسي ‍ژن، كلبه عشق ، تب 40 درجه، چقدر خوب بود اگه، آهو، راديو سيتي، بادوم، آيينه و مهتاب، بي بي شهربانو

پاسخ به كامنت هاي پست قبل:
به شدت جوگيرم كه تو شريف قبول شدم و البته به كسي ربط نداره!
من روزانه قبول شدم، در نتيجه شهريه اي ندادم!

عاشقانه به تو

ايراني ها حسودن و منم ايراني ام! به خيلي از چيزها حسوديم ميشه، البته بهتر بگم به خيلي از چيزها غبطه مي خورم. معمولا هر چند وقت به يه وبلاگ حسوديم ميشه، به نوشته هاش يا نويسنده اش. حسوديم ميشه كه من اونجور نيستم يا اونجور نمي تونم بنويسم ,ولي هيچگاه فرصت نشد درباره اون وبلاگ ها بنويسم، از امروز مي خوام شروع كنم درباره اون وبلاگ ها بنويسم.

مدتهاست كه راديو سيتي رو ميخونم و هميشه از خوندنش لذت بردم، به رها حسوديم ميشه بخاطر طبع شاعرانه و طنازانه اش. شعرهاي اين خانوم واقعا فوق العاده و دلنشين است. شعر زير يكي از آخرين شعرهاي اين خانومه!

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل نور آفتاب
از لای انگشتان به هم تنیده
و چشم‌هایی که هی
خیس می‌شود
خیس می‌شود
خیس می‌شود

مثل مَد
ّدر «والضاااالین»
با بغضی که بوی یاس می‌دهد
در کبودی سحرو اشک‌هایی که هی
نمی‌بارد
نمی‌بارد
نمی‌بارد

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل طعم سرد سرامیک
در هرم تب‌کرده‌ی پا
یا حریر سبز نوازش
بر تن داغ

مثل آن پنجره
که ماه را

در قاب خود نشانده
و از بیم صبح
رویش را هی
می‌بوسد
می‌بوسد
می‌بوسد

مثل لحظه‌ی سلام
مثل عشق‌های چهارده سالگی
که می‌ایند و می‌روند
اما بدون کلام
و گونه‌هایی که هی
سرخ می‌شوند
سرخ می‌شوند
سرخ می‌شوند

تو را می‌شود

خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل تماشای غروب
از یک تراس کوچک خاک گرفته
از پشت ساختمان‌های خاکستری
و خورشیدی که هی
ناز می‌کند
ناز می‌کند
ناز می‌کند

مثل نوشیدن

یک لیوان خاکشیر
در عطش تابستانی ونک
و بفرما زدن
به لب‌های چسبناک کودکی که هی
نگاه می‌کند
نگاه می‌کند
نگاه می‌کند

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل مهربانی دست‌هایت
مثل ناز چشم‌هایت
مثل لحظه‌ای که می‌گویی: آخ
مثل مرهمی که نیستی
به زخم‌های دلم
مثل نیاز من به همیشه بودن‌ات
مثل نبودن‌ات
مثل آن لحظه‌ای که من
وای
وای
وای

به آرشيو حتما نگاهي بندازيد و مخصوصا واگویه I و واگویه II رو حتما بخونيد!

تویتر یا وی ویو؟

بالاخره بی خیال تویتر شدم و چسبیدم به وی ویو! هر دو یه مینی بلاگه که بگیم هر لحظه چه می کنیم! اما چرا من وی ویو رو ترجیح دادم:
1-چون ایرانیه، یعنی چند تا از بر و بچ همین وبلاگستان نوشتن!
2-چون با یاهو مسنجر میشه بروزش کرد!
3-چون با پیامک میشه بروزش کرد! فکرش رو بکن آدم درهر شرایطی می تونه پیامک بده! در حالیکه به وب همیشه دسترسی نداره! چه کارهایی که اینجور نمیشه کرد.
وی ویو هنوز نسبت به تویتر امکانات کمتری داره و خیلی هم کند تره! اما مطمئنا با تلاشی که من از این بچه ها دیدم هر روز بهتر میشه.

3 تغییر در وبلاگ

کامنت گذاشتن برای وبلاگ های بلاگر، نظر دادن با اعمال شاقه محسوب میشه، البته اگه کامنت دونی فیلتر نباشه. بهمین خاطر شاید اهمیت ابزارهای کامنت بیش از بیش مشخص شه. مهمترین سایتی که ابزار کامنت در اختیار میذاره هالواسکن هستش. برای استفاده از هالواسکن برای ابتدا در این سایت ثبت نام کرد، برای بلاگر قدیم میشه از دستورالعمل سایت که بسیار ساده هست استفاده کرد. اما برای بلاگرجدید دستورالعمل هالواسکن جواب نمیده. بالاخره بعد از سرچ کردن های طولانی موفق شدم کد مخصوص بلاگر جدید رو پیدا کنم. باید این کد رو در جای مناسبی از کد وبلاگ اضافه کرد. البته باید تیگ گزینه Expand Widget Templates رو زد.

<script src='http://www.haloscan.com/load/XXXX' type='text/javascript'> </script>
<a expr:href='"javascript:HaloScan(" + "\"" + data:post.id + "\"" + ");"' target='_self'>
<script type='text/javascript'>postCount('<data:post.id/>');</script>
</a>

جای XXXXباید نام کاربری هالواسکنتون رو بنویسید.
حالا نه دیگه کامنت دونی فیلتره و نه مشکلات خاص خودش رو داره، براحتی میشه نظر داد.

سعید خان اینجا بهتر و کاملتر توضیح داده
اداپتیک چیست؟ برای یک وبلاگ‌نویس بارها پیش می‌آید که بخواهد دیگر وبلاگها را در زمینه مورد علاقه خود پیدا کند، یا اینکه اگر مطلب جالبی ‌ نوشته بقیه را از آن خبردار کند. همچنین بتواند بدون اینکه لازم باشد ایمیل یک وبلاگ‌نویس دیگر را پیدا کند، با او ارتباط برقرار کند و از مطالب تازه او خبردار شود و او را از مطالب تازه خود خبردار کند.
در اداپتیک ثبت نام کنید.
تویتر: شما در هر لحظه چه می کنید. میشه به راحتی rss اونو به وبلاگتون اضافه کنید. استفاده از تویتر لذت بخشه.

وبلاگستان را چه شده است؟

وبلاگستان را چه شده است، گرد مرگ بر آن پاشیده اند. چرا کسی دیگر اعتراض نمی کند؟ چرا دیگر کسی کسی را محکوم نمی کند؟ چرا دیگر کسی به کسی توهین نمی کند؟ چرا دیگر کسی به احمدی نژاد فحش نمی دهد؟؟؟ نمی دانم چه بر سر وبلاگستان آمده است. مثل اینکه گرمای هوا تمام انرژی وبلاگر ها را گرفته است؟ وبلاگستان بی بخار شده است، نمی دانم شاید نیاز به نیروهای جوان و پرانرژی باشد تا تکانی به این قبرستان دهد. خدایا از آن بالا چند تا وبلاگر بفرست!!!
این بی بخاری در هیاهوی کشت و کشتار فلسطین عجیب تر هم است. لعنت بر این جام جهانی!!! تا قبل از جام همه چیز خوب بود. جام که شروع شد همه نوشته ها شد: فوتبال. حالا که جام تمام شده کسی قصد نداره، دوباره مثل قبل بنویسه. ولی یک چیزی مبرهن است. اگر حکومت فقط یک مخالف را دستگیر می کرد، همه دادشان به هوا می رفت. همه جان تازه می گرفتند. صد تا بیانیه امضا می کردند. برای آزادیش وبلاگ تشکیل می دادند. اما انگار این همه آدم که می میرند و کشته می شوند، ارزش کمتری از آن یک نفر دارند. عجیب تر از آن بعضی از وبلاگ نویسان هستند که در ۱۴ روز اول درگیری و کشتار مردم فلسطین و قبل از حرکت حزب الله هیچ عکس العملی نشان نداده اند، اما با یک حرکت حزب الله شروع به انتقاد کردند. روز مادر است و من دلم برای مادران نگران فلسطینی و لبنانی و حتی اسرائیلی می سوزد.

وبلاگستان مريض است

مشکل اینجاست اکثر وبلاگ نویسان، روزنامه نگارند. مشکل اینجاست که وبلاگستان ( وبلاگهایی که خواننده زیاد دارد) یک بعدی شده است. آنها خبرنگارند و روزنامه نگار. وبلاگستان سطحی نگر شده، چون در دست کسانی است که سطحی نگرند. با تمام احترامی که برای دوستان روزنامه نگارم قائل هستم باید بگویم آنها از تحلیل یک مساله عاجزند. وبلاگستان پر از وبلاگهایی است که زیبا می نویسد، اما فقط زیبا. متاسفم بگویم که جامعه روزنامه نگاری ما و به طبع وبلاگستان ما (که کاملا تحت تاثیر خیل عظیم روزنامه نگاران وبلاگ نویس است) ذهن حسابگر ندارند، آنها ذهنشان که خیلی کار کند می توانند روی مساله را ببینند و بهمین علت است که روزنامه نگاری سراغ نداریم که مدیری یا سیاستمداری موفق شده باشد( اگر باشد استثناست). وبلاگستان مریض است. (نمی گویم احمق است، چون می ترسم بیرونم کنند، ولی هست)
مساله این است، مانا نیستانی کاریکاتوری کشیده در روزنامه ایران، این کاریکاتور باعث آشوب در شهرهای ترک نشین ایران شده، اما همه وبلاگستان صحبت از این می کنند که چرا مانا دستگیر شده است؟ ولی چرا کسی نمی گوید که "چرا چنین کاریکاتوری باعث آشوب می شود؟ چرا دانشجویان دانشگاه تهران به چنین کاریکاتوری واکنش نشان دادند؟ "چرا همه از یک نفر (مانا) می گویند اما از چندید میلیون ترک ایرانی، نمی گویند؟ اگر مانا کاریکاتوریست نبود آیا همه از او می گفتند؟
اما چرا؟ چرا چنین کاریکاتوری که در حالت عادی پتانسیل چنین عکس العمل هایی را ندارد، چنین کرده است؟ مطمئتا یک نمنه چنین کاری را نمی تواند بکند(که اگر مسلما این به لهجه شیرازی نوشته شده بود ، هیچ اتفاقی نمی افتاد). برای تحلیل چنین موضوعی باید کلی تر بررسی کرد. چرا آذربایجان و حتی دیگر شهرستان های ایران نسبت به تهران و اصفهان و شیراز اینقدر عقب مانده تر است؟ چرا با وجود این همه استعداد به این شهر ها رسیدگی نمی شود؟ چرا همه چیز در چند شهر است و هیچ چیز در بقیه نیست؟ این عقب ماندگی که در طی قرن اخیر بوقوع پیوسته درکش برای شهرستانیها سخت است. این تبعیضات که مسبب اصلی آن تهران است را باید اضافه کرد به فرهنگ تحقیر کننده ایرانی که این ۵۰ سال اخیر امان از ترک ها گرفته است. این که این جوک ها و تحقیر ها عامل خارجی دارد یا نه و ریشه اش کجاست را نمی دانم ولی می دانم تهران و همان شهر هایی که بر سر دیگر شهر ها زدند و فقط خودشان رشد کردند عامل پخششان هستند. همان هایی که پیشرفتشان را در پسرفت بقیه پیدا کردند. این کاریکاتور هیچگاه به تنهایی پتانسیل چنین کاری را نداشت بلکه فقط نقش فندکی را داشت که بر ملتی که آماده آتش گرفتن بودن زده شد و آنها باز کردند عقده های ناشی از سالها واپس زدگی را و کاش این باز شدگی عقده ها دل کسی را نپریشد.