قیصر امین پور

ای مطلعِ شرقِ تغزل، چشمهایت
خورشیدها سر می زنند از پیش پایت
ای عطر تو از آسمان نیلوفری تر
پیچیده در هرم نفسهایم، هوایت
آیینه موسیقی چشم تو، باران
پژواک رنگ و بوی گل، موج صدایت
با دستهایت پل زدی ای نبض آبی
بر شانه های من، پلی تابی نهایت
پس دست کم بگذار تا روز مبادا
در چشم من باقی بماند جای پایت

این روزها با "دستور زبان عشق " قیصر امین پور عشق بازی می کردم، این روزها همه خبر انتظاری رو داشتم جز فوت قیصر، با دیدن خبر شوکه شدم، مگه میشه کسی که دلش این همه جوونه، به این راحتی بمیره. شاید همونطور که خودش گفته رفت تا دیگه روزگار کاری به کارش نداشته باشه!
پس
من با همه وجودم
خودم را زدم به مردن
تا روزگار، دیگر
کاری به من نداشته باشد
این شعر تازه را هم
ناگفته می گذارم...
تا روزگار بو نبرد....
پ.ن1: می خواستم وقتی کتاب رو تا آخر خوندم، دربارش بنویسم؛ اما این حادثه بد باعث شد که... خیلی تلخه، من هنوز دارم با شعرهاش عشق بازی می کنم‍‍! بعضی ها هرگز نمی میرن.
پ.ن2: معمولا وبلاگ نویسا تا چند پست بعد رو آماده دارن و همیشه اینطور نیست که چیزی یا حسی که همین الان اتفاق افتاده رو همین حالا بذارن تو وبلاگشون؛ جز حوادث خاص مثل همین موضوع. به همین دلیل تصمیم گرفتم از این به بعد آخر هر نوشته ام یه بخشی رو اضافه کنم به نام پست بعد نوشت یا پ.ب.ن که یه کم درباره پست بعدیم بنویسم.
پ.ب.ن: اولین شرکت در جلسه انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه نفت تجربه خوبی بود، شاید بیشتر از سخنرانی خوب نعمت زاده مدیر عامل شرکت پالایش و پخش، دیدن و حرف زدن با فریبا و امین خان مرتضی پور و همسرشون صبا بود، برام جالب بود که چطور فقط بعد از چند سال کار کردن آدم با اینقدر پخته تر میشه! البته منظورم فقط امین بود؛ چون خانوم ها که فقط فکر خوشگذرونی بودن.

مشیری

مشیری عزیز 7 سال پیش از این در چنین روزی از دنیا رفت؛ با رفتن او آخرین شاعر بزرگ ایرانی نیز رفت، نمیشه کسی عاشق باشه ولی با فریدون مشیری عشق بازی نکرده باشه، روحش شاد.

میان جان دو انسان چنین به هم نزدیک
چقدر فاصله ؟
آخر چقدر فاصله؟ آه
چقدر ماندن در هاله ی تبسم و شرم ؟
چقدر بودن در پرده ی سکوت و نگاه؟


چقدر دوری از آفتاب آن لبخند
چقدر محروم از سایه سار آن گیسو
چقدر باید سر کرد بی نوازش او
چقدر ؟

چقدر...؟ چقدر؟
به اصطکاک دل و سنگ گوش دادن ها
به حکم مبهم تقدیر سرنهادن ها


بشر چقدر به درمان عشق در مانده است؟
مگر چقدر از این عمر بی ثمر مانده است؟

مگر چه کاری خوش تر ز دوست داشتن است ؟
مگر که عشق گناهی برای مرد و زن است؟

چقدر باید بر این گناه تاوان داد ؟
چقدر باید خاموش ماند تا جان داد؟

چقدر پرسه زدن در خیال، با اندوه؟
چقدر صبر چه صبری به سهمگینی کوه؟

چقدر سرخ شدن زیر تازیانه ی شوق؟
چقدر بی تو نشستن در این سکوت و ستوه؟

چقدر بی تو به دنبال خویش گردیدن؟
کویر حوصله را با تو در نوردیدن؟

میان جان دو عاشق چنین به هم نزدیک
چقدر باید مشتاق ماند و صبور
چقدر باید نزدیک بود و از هم دور
چقدر ؟
چقدر؟

هر چه صدا تو

پر می‌كشم از پنجره‌ی خواب تو تا تو
هر شب من و دیدار در این پنجره با تو
از خستگی روز همین خواب پر از راز
كافی است مرا ای همه خواسته‌ها تو
دیشب من وتو بسته این خاك نبودیم
من یكسره‌ آتش! هه ذرات هوا تو
بیدارم اگر دغدغه‌ی روز نمی‌كرد
با آتشمان سوخته بودی همه را تو
پژواك خودم بودم و خود را نشنیم
ای هر چه صدا؛ هر چه صدا؛ هر چه صدا تو
آزادگی و شیفتگی مرز ندارد
حتی شده‌ای از خودت آزاد و رها تو
یا مرگ و یا شعبدة بازان سیاست!
دیگر نه و هرگز نه كه یا مرگ كه یا تو
وقتی همه جا از غزل من سخنی هست
یعنی همه جا تو؛ همه جا تو؛ همه جا تو
پاسخ بده از این همه مخلوق چرا من؟
تا شرح دهد از همه‌ی خلق چرا تو!
محمد علی بهمنی

پ.ن1: مجموعه شعر"چتر برای چه؟ خیال که خیس نمی شود!" پر از احساس دوست داشتن و دوست داشته شدنه؛ از پیرمرد 65 ساله!
پ.ن2: از دیشب ISP شریف فیلتر گذاری شده! چراش رو نمی دونم؟؟

باور نمی کنم

آسمان همچون صفحه دل من
روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خواب است
بر لبم شعله های بوسه تو
می شکفدچون لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
کی درخشد میان هاله راز
آه باور نمی کنم که مرا
با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آندو چشم شور افکن
سوی من گرم و دلنشین باشد

عاشق سوخته

پرده بردار از رخ، چهره گشا، ناز بس است
عاشق سوخته را دیدن رویت، هوس است
دست ازدامنت ای دوست نخواهم برداشت
تا من دلشده را یک رمق و یک نفس است

آرزو: با تمام اشک هایم

اولین نوشته سال جدید رو باید با آرزو شروع کرد.
مهمترین آروزی غیر شخصی:
شرمتان باد! ای خداوندان قدرت!
بس کنید!
بس کنید از این همه ظلم و قساوت،
بس کنید!
ای نگهبانان آزادی!
نگهاداران صلح!
ای جهان را لطفتان را تا قعر دوزخ رهنمون!
سرب داغ است این که می بارید بر دلهای مردم،
سرب داغ!
موج خون است این که می رانید بر آن
کشتگی خودکامگی را
موج خون!
گر نه کورید و نه کر.
گر مسلسل هایتان یک لحظه ساکت می شوند؛
بشنوید و بنگرید:
بشنوید، این "وای" مادرهای جان آزرده است
کاندرین شب های وحشت سوگواری می کنند.
بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است
کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند.
بنگرید این کشتزاران را، که مزدورانتان
روز و شب، با خون مردم، آبیاری می کنند!
بنگرید این خلق عالم را، که دندان بر جگر،
دم به دم بیدادتان را
بردباری می کنند.
دست ها از دست تان ای سنگ دلان، بر خداست
گر چه می دانم،
آنچه بیداری ندارد، خواب مرگ بی گناهان است و
وجدان شماست!
با تمام اشک هایم، باز، نومیدانه
خواهش می کنم
بس کنید!
بس کنید!
فکر مادرهای دلواپس کنید.
رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید.
بس کنید!

آرزوی شخصی:
به امید نگاهت ایستادن
به روی شانه هایت سر نهادن
مرا خوش تر از اینها آرزویی است
دهان کوچکت را بوسه دادن
و یا
آرزو نالد که: گر دستم رسد،
لب بر ان لب روز تا شب می نهم

البته نه هر لب و دهانی که فقط لب و دهان فاطیما!

پوچ

آنکه حِسَش می کنم، دیگر کنارم نیست نیست
آنکه طردم می کند از این دیارم نیست نیست
آنکه آمد پس زد و خورشید را از من گرفت
ذرّه ای چون شمع ،در شبهایِ تارم نیست نیست
آنکه حس کردم حضورش ساده معنا می شود
رفت و یادِ لحظه هایِ بی قرارم نیست نیست
آنکه باور کردمش تا اِنتهایِ بودنم
گویی اِمشب رفته و در روزگارم نیست نیست

من كيم؟

وقتی جوان بودم، زندگی به نظرم فوق العاده می آمد یک معجزه ، جادویی بود، زیبا بود تمام پرندگان روی درختان با سرخوشی آواز می خواندند با شادی، با شیطنت نگاهم می کردند اما بعد، مرا از خانه بیرون راندند تا به من بیاموزند بیاموزند که معقول، منطقی، مسئول و مرد عمل باشم به من دنیایی نشان دادند ، جایی که در آن می توانستم مورد اعتماد باشم مورد اعتماد روشنفکر و پزشک و شکاک بعضی وقت ها تمام جهان به خواب می رفت و سووال ها به ذهنم می دوید سووال هایی عمیق برای مرد ساده ای مثل من ممکن است خواهش کنم، خواهش کنم بگویی ما چه آموختیم می دانم به نظر عجیب است اما لطفا بگویید من کیستم؟؟؟ حالا حواست باشد چه حرفی می زنی وگرنه نامت چنین خواهد بود: رادیکال، لیبرال، فناتیک، جنایتکار چرا ثبت نام نمی کنی، ما دلمان می خواهد احساس کنیم که تو چنین هستی قابل قبول، قابل احترام، قابل معرفی و یک دسته سبزی! بعضی وقت ها تمام جهان به خواب می رفت و سووال ها به ذهنم می دوید سووال هایی عمیق برای مرد ساده ای مثل من ممکن است خواهش کنم، خواهش کنم بگویی ما چه آموختیم می دانم به نظر عجیب است اما لطفا بگویید من کیستم ؟؟

يكي از همين شب ها

يکی ازهمين شبها
لب ميزارم رو لبت
به موهات چنگ ميزنم

جون ميگيرم از تنت

يکی ازهمين شبها

گونه هاتو می بوسم

پيشت اقرارميکنم

نباشی من می پوسم

يکی ازهمين شبها

توو چشات زُل ميزنم

عشق و تفسيرميکنم

به تنت گل ميزنم

يکی از همين شبها

دست ميکشم به تنت

زير لب ميگم بِهت

ميميرم من از تبت

يکی ازهمين شبها

خواب و تحريم ميکن

متوو ضيافتِ نگات

عشق و تقديم ميکنم

يکی از همين شبها

واسه تو ساز ميزنم

شرمی از کس ندارم

تو بخوای جاز ميزنم

يکی ازهمين شبها

واسه تو غزل ميگم

از ماه و ستاره ها

حتّی از ازل ميگم

يکی از همين شبها

از گُلها آب می گيرم

می پاشم روی موهات

عطرش و قاب می گيرم

يکی ازهمين شبها

می شينيم پيشِ خدا

ما به هم يه قول ميديم

که نَشيم ازهم جدا

رهايي

يک اتفاق بود ... حادثه ی عظيم عاشق شدن ! ...به اندازه ی زيباييش غمناک ...!به اندازه ی جاودانگی اش دردناک ...!به اندازه ی لطافتش سخت ...!آمدنی است که رفتن نمی شناسد ،نمی توانم بگويم :می گذرد ...!می آيد و می ماند ... تا هميشه ...آمد و گفت : تا وقتی رهايم دوستت خواهم داشت .و من بزرگترين رهايی ها را برايش برگ زدم ...هر روز زندان اسيري ام تنگ تر می شد ...!ماه را به او دادم و شبهایم تاریک شد ...خورشيد را به او دادم و از روزهای آفتابی گذشتم ...کهکشان را به او دادم و از ستارگان رازدارم گذشتم ...خدا را به او دادم ...وجودم اسير رهايی او شد ...!
رهايی را دگر نمی شناسم ...؟!