انجمن فارغ التحصیلان نفت

توسعه اقتصادی یا توسعه سیاسی؟ توسعه اقتصادی یا توسعه سیاسی؟ اقتصاد یا سیاست؟؟ این سوال چالش برانگیز سیاستمداران و متفکرین عرصه سیاست از زمانهای خیلی پیش بوده و بنظر من هیچ جواب مشخص و قاطعی نداره! جواب این سوال کاملا اقتضاییه و به محیط و ابزار موجود بستگی داره ، با یه تقسیم بندی ساده میشه گروه های سیاسی داخل رو به 3 دسته تفسیم کرد:

1- گروه های طرفدار توسعه سیاسی یعنی طرفدار های خاتمی

2- گروه های حامی توسعه اقتصادی یعنی دار و دسته هاشمی

3-گروه های حامی ارزش های ابتدایی انقلاب یعنی اصولگراها بطور کلی

تکلیف گروه سوم با خودش و ما معلومه، اما برای انتخاب بین دو گروه دیگه باید به همون سوال اساسی پاسخ داد، اینکه بالاخره توسعه سیاسی با اقتصادی و هر کدوم در چه شرایط زمانی و مکانی و سیاسی اولویت داره بر دیگری.و اینکه در شرایط سیاسی و اقتصادی ایران امروز کدوم بر دیگری ترجیح داره؛کدوم؟ خاتمی منادی توسعه سیاسی ویا هاشمی منادی توسعه اقتصادی؟ هر گروه هم 8 سال بر مسند کار بودن و کارنامه هر کدوم مشخصه.

نمی خوام که با بحث های تئوریک اثبات کنم که حالا توسعه اقتصادی لازمه توسعه سیاسیه و بدون اقتصادی پویا، سیاستی پویا امکان پذیر نیست؛ یا اینکه از فرق مدیریت علمی تر و اقتصاد پویاتر کارگزاران در برابر مدیریت رادیکالتر و احساساتی تر دوم خردادی ها بگم! فقط می خوام از حسم نسبت به این دو گروه بگم: خیلی وقته نسبت به دوم خردادی ها بدبین شدم، گروهی که با استفاده ابزاری از جوانان به هر جا که می خواست رسید و نه فقط جوانان بلکه بقیه حامیانش رو هم دور زد. گروهی که بجای اینکه عمل کنه وقتشه گذاشت برای تئوری سازی و شعار دادن . اما کارگزاران رو هر چه بیشتر باهاشون آشنا میشم مدیری بزرگ می بینم که حالا شاید به بعضی از مسائل سیاسی اهمیت ندن ولی در کارهای اجرایی فوق العاده هستن. واقعا فوق العاده! شاید هر کسی که کارنامه کرباسچی و یا زنگنه و دیگر مدیران این بخش از دید علمی بررسی کنه بتونه به همین حسی که من دارم برسه!

2 شب پیش واسه اولین بار به جلسه انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه نفت رفتم؛ میشه گفت همه چی خیلی خوب بود جز اینکه اکثرا جزو فارغ التحصیلان قدیمی دانشگاه بودن و من نمی شناختمشون! نعمت زاده وزیر اسبق و مدیر عامل فعلی شرکت پالایش و پخش نفت یکی از همون کارگزارانیه که کارنامه اجراییش کارنامه قابل قبولی محسوب میشه و قابل دفاع، از تجربه ها و افکارش گفت که شنیدنی بود!

دیدن و حرف زدن با فریبا امامی و امین خان مرتضی پور و همسرشون صبا جالب ترین بخش ماجرا بود، برام جالب بود که چطور فقط بعد از چند سال کار کردن آدم اینقدر پخته تر میشه! البته منظورم فقط امین بود؛ چون خانوم ها که فقط فکر خوشگذرونی بودن.
حس خوبی بود؛ حس خوبی که بین بچه های دانشگاه نفت باشی، حس اینکه دنیا دیگه فقط یه بعدی نیست؛ دیگه فقط درس نیست! دیگه میشه نشست به همه چیز خندید! میشه خوش بود فقط بخاطر خوشی! میشه حس کرد یه هویت داری بنام نفت که پیوندت میده به آدم های زیادی که همه مثل خودت نسبت به این هویت و عامل سازنده اش یعنی دانشگاه نفت تعصب دارن.
مرسی فریبا و امین و صبا!

پ.ب.ن: هنوز 1 دقیقه از فیلم نگذشته که با پخش اولین صحنه فیلم مشهدی 2 بلند میشه و زیر لب یه چیزی میگه و میره. نیم ساعت بعد مشهدی 1 بلند میشه و میگه من نیاز به حموم پیدا کردم و میره! بقیه فیلم رو باید 2 نفری می بینیم....

آقای رییس جمهور! 2 سال دندون به جگر بگیر!

اگه بخوایم یه کم خوشبینانه به سیاست های دولت نگاه کنیم تو این 2 ساله فقط میشد به حرف های لاریجانی دل بست! شاید اگه لاریجانی نبود, الان اوضاع طوری دیگر بود. امیدوارم احمدی نژاد تو این یه سال و خورده ای کمتر چاک دهنش رو باز کنه!

احمدي نژاد در آمريكا

نمي دونم هدف احمدي نژاد از اين درخواست ها و بيانات چي بوده، اما اگه هدفش جلب توجه رسانه ها به او بوده كه كاملا موفق شده! احمدي نژاد در خارج از ايران محبوبه، بر عكس داخل ايران. بهر حال اونا وضعيت روحي و رواني و اجتماعي و اقتصاديشون متاثر از تصميم هاي احمي نژاد نيست، اونا شايد با گردن كشي احمدي نژاد در برابر گردن كلفت ها حال مي كنن! مسيح علي نژاد اينجا بهتر توضيح داده در باره چرايي محبوبيت احمدي نژاد.

رسانه هاي آمريكايي باز هياهوي الكي راه انداختن، البته وقتي سناتورهاي آمريكايي اونقدر دستپاچه در برابر درخواست احمدي نژاد موضع مي گيرن، بايد توقع چنين خبرسازي و هياهويي رو از رسانه ها در همراهي عكس العمل سياستمداران آمريكايي داشت. اون چه كه از وبلاگ ها و سايت هاي آمريكايي ميشه فهميد هجم اعتراضات مردمي اصلا قابل قياس با تصوير رسانه هاي آمريكايي نيست.
سخنراني احمدي نژاد در دانشگاه كلمبيا هم ادامه سخنراني هاي مضحك او در چند سال اخير بود، هيچ چيز تازه اي نداشت، مثل هميشه غير علمي و پوچ، كاش احمدي نژاد حداقل سخنراني نكند، به قول ملكوت كاش هميشه لاريجاني در باره سياست خارجي حرف بزند!تحليل روزنامه اسرائيلي هاآرتص از سخنراني احمدي نژاد هم در نوع خودش جالبه، اگه اونجور باشه احمدي نژاد به هدف خودش رسيده.

پ.ن1: به شدت كمبود وقت دارم براي هر كار متفرقه اي بجز درس خوندن، دلم نمياد اينجا رو تعطيل كنم، ولي كمتر مي نويسم از اين به بعد و كمتر وقت مي كنم بيام وبلاگ شما، اينجا رو هم فقط به اين خاطر مي نويسم كه مي خوام بعد ها بدونم چطور فكر مي كردم در دوران جواني!
پ.ن2: فكر مي كنين چرا شريفي ها زياد درس مي خونن؟ مطمئن باشين دليل اصليش اين نيست كه خيلي بچه هاي مثبت و درس خوني هستن ، مهمترين دليلش اينه كه استادهاي بي نهايت سختگيري دارن!

به اسم دموکراسی

چند نکته درباره برنامه "به اسم دموکراسی" (فسمت اول، قسمت دوم) و انقلاب مخملی:
1- اکثر مردم آمریکا و بعضی از کشور های دیگر غربی به این امر اعتقاد دارن که دولت آمریکا و دیگر دولت های بزرگ اقتصادی دنیا باید به ملت هایی که اسیر حکومت های دیکتاتوری هستن کمک کنه و به اون ملت ها در رسیدن به دموکراسی و آزادی یاری بده. این طرز تفکر تازگیها در ایران هم جا باز کرده و طرفداران زیادی بدست آورده. این افراد انقلاب مخملی رو دخالت در امور داخلی کشورهای دیگر نمی دونن و صرفا اونو کمک به ملت های دربند می دونن.
2- بعد از پخش این مستند بعضی ها میگن هاله اسفندیاری و کیان تاجبخش حرف خاصی که نزدن و یا می پرسن چيزهايی که پخش شد چه ربطِ مشخصی به ايران داشت؟ شاید این سوال کمی ساده لوحانه و احمقانه باشه. این برنامه بوضوح به بررسی عملکرد بنیاد سوروس، ویلسون و ned می پردازه. کیان تاجبخش صریحا میگه که بنیاد سوروس در 3 بعد فعالیت می کنه که بعد اول اون که بعد آشکاره شامل افزایش سطح آگاهی عمومی، برگزاری کنفرانس های بین‌المللی (مثل کنفرانس يوسي اله) به منظور اصلی بوجود اومدن ارتباطات متعدد غیر رسمی در پس زمینه برنامه اصلی کنفرانس، تجهیز کتابخانه‌ها، کمک‌های علمی به بنیاد‌ها و موسسه‌های پژوهشی و ... هست و بعد دوم شبکه سازی و فرهنگ سازیه که شامل تکمیل حلقه‌های انسانی مخصوصا روشنفکران ، آشنا کردن فعالین اجتماعی و مدنی با یکدیگر..و هست و در بعد سوم هدف اصلی بنیاد سوروس پیگری میشه که پیاده کردن فلسفه جامعه بازه. "هدف دراز مدت بنیاد سوروس برای پیاده کردن آن فلسفه جامعه باز و حرکت کردن آن جامعه و حرکت کردن هر جامعه ای به سمت جامعه بازاین هست که بین حاکمیت و ملت شکاف ایجاد شود و از طریق این شکاف آن قسمتهایی از جامعه مدنی که بر مبنای برنامه فلسفه جامعه باز شکل گرفته و توانمند شده روی آن حاکمیت فشار بیاورد."
3- گزارش روابط عمومی حزب مشارکت درباره به اسم دموکراسی نشون میده که حزب مشارکت هنوز نتونسته خودش رو پیدا کنه و دچار تناقض های زیادیه. اعتراض های حزب مشارکت در زمان انتخابات مبنی بر اینکه انتخابات در ایران آزادانه برگزار نمی شود در تضاد با این قسمت از گزارش «وقوع انقلاب هاي مخملي را بر اساس تجربه در جوامع ديكتاتوري ممكن دانستند كه در آنها پيشبرد نظر اكثريت مردم از طريق صندوق هاي راي و انتخابات آزاد و عادلانه فراهم نباشد. ».
4- اما سوروس کیه؟(اینجا) سوروس در1930 در بوداپست مجارستان در خونواده یهودی متولد شد. پدرش جزو اسرای جنگ اول جهانیه که سرانجام به روسیه فرار می کنه تا بتونه یه بار دیگر خونواده اش را در مجارستان ملاقات کنه. سوروس 13 سال داره که ارتش آلمان نازی مجارستان را تصرف می کنه و یهودیان را تبعید می کنه. جورج در سال 1946 می تونه با شرکت در همایش بین المللی زبان اسپرانیو که در کشور سوئیس برگزار میشه، فرار کنه. در سال 1947 به انگلستان مهاجرت می کنه، و با کار در راه آهن به عنوان باربر و در رستوران به عنوان خدمتکار تلاش می کنه تا هزینه های مالی خودش را فراهم کنه. جورج سوروس در سال 1952 از دانشگاه اقتصاد لندن فارغ التحصیل میشه. سوروس در دانشگاه اقتصاد لندن بود که آشنایی نسبی با کارهای کارل پوپر فیلسوف مشهور به دست آورد و تفکر جامعه باز پوپر تونست تاثیر به سزایی در نوع نگرش و تفکر او بذاره. در واقع تجربه سوروس از نازیسم و کمونیسم او رو مجذوب نقدهای پوپر نسبت به نوع اداره کشور با حکومت های مقتدر مرکزی کرد. جامعه باز تنها در صورتی می تونست رونق بگیره که حکومت های دموکراتیک بنا نهاده شده باشن، آزادی بیان وجود داشته باشه، عقیده های گوناگون امکان بروز و ظهور داشته باشن و حقوق فردی مراعات شده باشه و او هم در همین راستا گام برداشت.در سال 1956 سوروس به آمریکا مهاجرت کرد و تا سال 1963 در نقش یک تحلیلگر و تاجر فعالیت کرد. در طول این دوره ایده های پوپر رو با تئوری های خودش وفق داد و قاعده ای برای توصیف نسبت بایدها و واقعیات طراحی کرد. قاعده ای که بتونه برای پیشگویی روند آتی مورد استفاده قرار بگیره. تئوری های عملیاتی سوروس وی رو به این نتیجه رساند که توانایی بیشتری در تجارت و بازرگانی داره تا فلسفه. او از طریق صندوق سرمایه گذاری بین المللی که خود تاسیس کرده بود تونست از نظر مالی موفقیت های چشمگیری کسب کنه. در سال 1967 یک سازمان رو بنا نهاد و در سال 1973 شرکتی خصوصی ایجاد کرد که مکمل بخش قبل بود. سوروس موسسه جامعه باز رو در سال 1979 در نیویورک ایجاد کرد. امروزه او شبکه ای از این قبیل موسسات را در سرتاسر اروپای مرکزی و شرقی، شوروی سابق و اوراسیای مرکزی و همچنین آفریقای جنوبی، گواتمالا و ایالات متحده و... داره. او همچنین کتاب هایی نیز در زمینه های مختلف سیاسی اقتصادی چاپ و منتشر کرده. او همچنین موسساتی چون بنیاد ملی برای دموکراسی و موسسه خانه آزادی رو نیز زیر نظر داره.
5- این روند انقلاب مخملی احتمالا دستاویزی برای دولت جمهوری اسلامی خواهد شد تا به هر کسی که بخواد انگ وابسته بودن به بنیاد های امریکایی بزنه و براش دردسر های ایجاد کنه!

رئیس جمهور عملگرا

احمدی نژاد ضعف ها و کاستی های زیادی داره ولی یه خصوصیت مثبت خیلی بارز داره، او تصمیم می گیره و در اجرای اون مصممه. چنین صقتی برای به مدیر اجرایی لازم و ضروریه. خاتمی با بسیاری از سیاست های هاشمی در عرصه سیاست داخلی ، خارجی و حتی اقتصاد مخالف بود ولی دوران او دوران تثبیت بود. تثبیت سیاست های قبلی و حرکت آروم رو به جلو. خاتمی مرد تصمیم های سخت نبود. او بر خلاف اسمش اصلاح طلب نبود، بلکه ذاتا ترسو و محافظه کار بوده و هستش. او حتی عملی رو که بوضوح و روشنی (دست دادن با خانم ها ) انجام داده، رو تکذیب می کنه. خاتمی اعتماد به نفس نداشت و بهمین دلیل نتونست یه مدیر اجرایی خوب باشه. در حالیکه او مردی فوق العاده با افکاری روشن و حرف هایی زیباتر بود. در نقطه مقابل او احمدی نژاد قرار داره. مردی با افکار کوته بینانه و در اوج تنگ نظری، ولی او یک مدیر اجراییه . او بر خلاف خاتمی بد حرف می زنه ولی حرف هاش رو تکذیب نمی کنه حتی اگه براش دردسرساز بشه.(تکرار صحبت هاش در مورد نابودی اسراییل). او می دونه هر تصمیمی هم موافق داره و هم مخالف. او از مخالف نمی ترسه. او بر خلاف خاتمی با قدرت تصمیم می گیره و این بارزترین ویژگی اوست. (حتی اگه خیلی از تصمیم هاش اشتباه باشه.) او در این 2 سال 2 تصمیم مهم و حیاتی گرفت که بیشتر از خودش، دولت های بعدی از ثمرات اون بهره مند میشن. تصمیمات جنجالی و سخت که خاتمی جرات گرفتنش رو نداشت با اینکه مطمئنا خودش هم درستی این تصمیمات رو قبول داره. 1- مذاکره با امریکا 2- سهمیه بندی بنزین. تصمیم اول یه تابو شکنی همراه با مخالفت های تندرو ها و تصمیم دوم، تصمیمی با مخالفت های عامه بود. مشخصه که ایندو تصمیم به سود کشوره ولی کمتر کسی در این نظام جرات گرفتن چنین تصمیماتی رو داره. نهادینه شدن این تصمیمات یکی دو سالی طول می کشه و اون زمان مخالفت ها هم فراموشی شده و دولت بعدی می تونه از اون بهره ببره.

داستان یک زندگی

اولین بار، او را در تلویزیون دیدم. فردی جالبی بنظرم آمد. بعدها اسمش را بیشتر هم شنیدم ولی آن روزها اهل روزنامه خواندن نبودم و هرگز مقاله ای از او در روزنامه ای نخواندم. بعد ها بود که شنیدم به زندان رفته. سال اول دانشگاه بود که کتاب مهمش را خواندم. مهمترین نکته ای که در کتابش خواندم در متن اصلی نبود، در مقدمه کتاب نوشته بود این کتاب بر اساس قطعات پازلی نوشته شده که به دلیل نبودن چند قطعه از آن، بوسیله تصورات ذهنی خودم پازل را پر کردم. با وجود اینکه با همه تصورات ذهنی اش مشکل داشتم ولی شجاعتش را تحسین می کردم. با اینکه در اکثر روزنامه ها و صدا و سیمای جمهوری اسلامی او وجود نداشت ولی هر روز در اینترنت اخباری از اعتصاب های او در زندان و یا حرف هایش بود. بعدها مانیفست هایش را نیز خواندم و با اینکه نظریه جدیدی در آن ندیدم ولی برایم جالب بود. هر روز شناخت من از او کامل تر می شذ ولی او هر روز رادیکال تر می شد. نظریاتش کم کم تبدیل به رویا و خیال پردازی شده بود و انگار آنها را فقط برای نوشتن می نوشت. از آزادی اش خوشحال شدم و آن را به فال نیک گرفتم تا شاید حضوری دوباره در اجتماع او را به زندگی در واقعیات برگرداند. حیف...
امروز او سوخته است و بیشتر بخاطر تندرویهای بیش از حدش. این روزها هر وقت که خبری از او می شنوم سال ها قبل را به یاد می آورم که با توپ لاستیکی توی کوچه بازی می کردیم. وقتی که توپ پنچر می شد با هر پاسی که به هم می دادیم کم باد تر می شد و او اکنون همان توپ پنچری است که اصلاح طلبان و اپوزیسیون و جدیدا آمریکایی ها به هم پاس می دهند.
از سپاه شروع کرد و به کتابی رسید که من چاپ بیست و یکمش را خواندم و .....
پایانی تلخ برای مردی که می خواست قهرمان باشد، حیف که نمی دانست مردم قهرمان نمی خواستند و نمی خواهند.
Good night!!! Mr.Ganji

آمریکا و حقوق بشر

وزیر خارجه فرانسه اعلام می کند که اگر جنگ به همین منوال پیش برود، لبنانی باقی نخواهد ماند. این همه کشت و کشتار و خونریزی فقط به این خاطر است که حزب الله توانسته است خطوط قرمز را بشکند و اقتدار پوشالی اسراییل را در هم بشکند.
2 سال قبل را خوب یادم است. امریکا صدام را شکست داده بود. و این اصلاح طلبان و روزنامه نگاران احمق اعلام کردند که آمریکا بخاطر حقوق بشر و دموکراسی صدام را شکست داده و چقدر آنها نفهم بوده و متاسفانه هنوز هستند که نمی خواهند بپذیرند که آمریکا فقط و فقط به این خاطر که صدام سرکشی کرده است به عراق حمله کرد. و گرنه در کدام کشور عربی دموکراسی برقرار است که آمریکا با آنها روابطی خوب دارد. آمریکا هرگز حاضر نیست دلاری برای دموکراسی خرج کند که هیچ سودی هم برای او ندارد چرا که دموکراسی یعنی حکومت اکثریت و اکثریت افکار عمومی جهان از آقا پالاسری به نام آمریکا بدشان می آید. آمریکا فقط اقتدار می خواهد و کسی نباید آن را خدشه دار سازد. و گرنه تا جایی که در توان دارد با ان مقابله می کند. همه کشورهای اسلامی (حالا بجز ایران) عقیم شده اند. عجیب است وزیر خارجه فرانسه می گوید لبنانی باقی نخواهد ماند و مصر و ترکیه و اردن و... حتی سفرای خود را از اسراییل احضار نکرده اند؛ انگار چیزی روی نداده است. شک نکنید آنها عقیم اند. آمریکا در هر صورتی از اسراییل حمایت می کند و حزب الله همچنان تک و تنها دفاع می کند. تنها کورسوی امید همین است که بتوانند آنقدر دفاع کنند که کشورهای عربی بخودشان بیایند. آنگاه دوران جدیدی شروع خواهد شد.
این روزها مردم اسراییل طعم نا امنی را برای اولین بار می چشند، طعمی که برای فلسطینی ها و لبنانی ها قدمتی 50 ساله دارد. ویرانی های حیفا و عکا قابل قیاس با ویرانی های لبنان نیست. اما مقاومت تنها راه ممکن است برای مردمی که صبرشان تمام شده است.

مشروعیت نظام و مردم

اینکه مشروعیت حاصله از سوی مردم بواسطه رای دادن، چه تجلی در افکار و اعمال مردم(چه آنهایی که رای دادند و چه آنها که رای ندادند) دارد را باید در دو بعد مختلف اعمال و عقاید دید.
در اعمال مردم:مهم نیست که رای بدهند یا نه. آنها تسلیم و پذیرای حکومت هستند. و البته این فقط به خاطر ترس نیست . مسایل دینی برای خیلی از مردمان ایران اهمیت فوق العاده دارد هر چند که بیشتر آنها جزء دهک های پایین جامعه محسوب می شوند. دسته دیگر بدلیل اعتقاد به دموکراسی تسلیم امر می شوند. گروهی هم که هیچ وقت اعتراض نمی کنند. اعتراضات بصورت عملی در ایران فقط بصورت مقطعی بوده و هیچ گاه در ایران شاهد اعتراض مدت دار و جمعی گروهی از مردم نبودیم. تعجب بیشتر در مورد کسانی که آگاهانه رای نمی دهند دیده می شود. آنها اعتراض خود را فقط در زمان انتخابات نشان می دهند و با پایان انتخابات و شکل گیری نهاد های انتخابی و ایجاد اکثریت نسبی تسلیم حکومت اکثریت می شوندو از قوانین مجلس، دولت و قوه قضاییه بر آمده از اکثریت پیروی می کنند.
در افکارمردم: ایرانیان عموما در حرف هایی که می زنند و افکارشان جدای از اعمالشان هستند و البته اینجا باید آنهایی را که به دلایل مذهبی این حکومت را می پسندند را استثنا کرد. ولی آنچه که در روزنامه ها و در برخورد در اجتماع بدست می آید موید این نکته هست که اکثریت مردم مخالف هستند ولی همه مخالف اصل نظام نیستند بلکه بر عکس خیلی ها فقط از کاستی ها می نالند و یا مخالف جناح خاصی هستند و شاید حتی مخالف آخوند ها باشند ولی خواستار مقابله با کل سیستم نیستند و حتی چنین فکری را در سر نمی پرورانند. در ضمن نباید افرادی که سیاست برایشان مهم نیست و هیچگونه چه در فکر و چه در اعمال مخالفتی نمی کنند را از نظر دور داشت.
این بحث جای کار فراوان دارد . احتمالا باز هم بعدها در این باره خواهم نوشت. اما چند نکته درباره ۲ نوشته:
۱- من هرگز نگفتم که جمهوری اسلامی بنظر من مشروع هست یا نه. بلکه این موضوع را از دید معیار های جهانی بررسی کردم. بهر حال برای سنجش هر چیزی یک معیارهایی است و باید آن را با آن ها محک زد و اینجا دیگر نمیشه گفت بنظر من هست یا نه؟ به طور مثال برای فهمیدن طول یک فاصله به نظرات افراد توجه کرد. در اینجا نظر شما اصلا مهم نیست. بلکه با متر آن فاصله را اندازه می گیرند. حال در اینجا هم همین هست . مهم نیست که من و شما خوشمان می آید یا نه. مهم آن است که بر اساس استاندارد ارایه شده توسط سازمان های بین المللی، جمهوری اسلامی چه وضیعتی دارد.
۲-اینکه بگوییم جمهوری اسلامی ۵۰٪ شرکت کننده را ۶۳٪ اعلام کرده باشد ، تنها خاصل توهم شدید است. در انتخاباتی که تمام طرفین انتخابات و هزاران خبرنگار داخلی و خارجی بر آن ناظرند، عیر ممکن است.
۳- تعریف دموکراسی: حکومت اکثریت مردم بر اقلیت مردم. هیچ فرقی ندارد که دیگر تحصیلکرده یا غیر تحصیلکرده، مذهبی یا غیر مذهبی، روشنفکر یا عامی، تهرانی یا شهرستانی، شهری یا روستایی باشد. مردم یعنی تک تک مردم یک کشور.
۴- اینکه اکثریت هم اشتباه می کند در آن شکی نیست و در واقع این یکی از آسیب هایی است که در آسیب شناسی دموکراسی به آن پرداخته می شود. و این را باید بدانیم که اکثریت سیال است و همیشه روی خوش به یک فکر و جناح نشان نمی دهد.
۵-در این ۲ مقاله فقط به مشروعیت به معنای مقبولیت و آنچه که در نظام جهانی پذیرفته شده، پرداختم. به زودی به بحث مشروعیت به معنای مورد تایید شرع بودن هم خواهم پرداخت.

مشروعیت یا عدم مشروعیت جمهوری اسلامی؟

مدتها از تعریفی که محمد جواد لاریجانی برای مشروعیت و مقبولیت نظام ارائه داده است، گذشته است. در تعریف او که در زمان خودش مورد تایید همگان در داخل کشور قرار گرفت مشروعیت نظام از تصدیق ولایت فقیه و مقبولیت آن از تایید مردم بدست می آید. این تعریف خود یحثهای فراراوان می طلبد. اما مشروعیتی که در این مقاله مورد بحث است همان مقبولیت مردم است ؛ اینکه نظام دارای استانداردهای بین المللی مشروعیت سیاسی می باشد یا نه؟
ابتدا، استانداردها کدام است؟ در نظام های حکومتی که در آنها انتخابات آزاد برگزار می شود؛ معیار مشروعیت ، میزان مشارکت است. نرخ مشارکت 45 تا 70 درصد را کف و سقف یک نظام سیاسی در جذب مشارکت عمومی اعلام کرده اند. کف که مشخص است، کمتر از آن نشاندهنده نارضایتی ها در داخل کشور است که تکرار چنین قضیه ای در انتخابات بعدی به بحران مشروعیت سیاسی ختم می شود. اما چرا سقف؟ مگر میزان مشارکت مردم سقفی دارد؟ چرا حضور 100 درصدی با کمی کمتر از ان در محدوده نظام های سیاسی مشروع نمی گنجد؟ بنظرم می آید حضور 100 درصدی می تواند
۱-نشان دهنده اجبار برای حضور باشد، مثل آنچه در انتخابات عراق در زمان صدام حسین روی داد.
۲-نشان از التهاب سیاسی و حتی اقتصادی در کشور باشد که مردم بجای ریختن در خیابان ها و قیام علیه حکومت و نظام به پای صندوق های رای رفته و تحول مورد نظر خویش را رقم می زنند (خرداد 76)
۳- انتخاباتی که در کمترین فواصل زمانی بعد از تغییرات و تحولات عظیم در کشور انجام می شود .( انتخاباتی که در فواصل سال های 58 تا 60 روی داد).
اما در نظام جمهوری اسلامی چه خبر است؟ آنچه که از آمار بر می آید این است که تقریبا تمامی انتخابات ایران با نرخ مشارکتی بیش ار 50 درصد بدست آمده است که بر اساس آن سازمان های جهانی نظام جمهوری اسلامی را نظامی مشروع قلمداد می کنند. اما در اینجا چند مورد قابل بحث وجود دارد:
1- این آمار چقدر درست است؟ اینکه این آمار واقعی است یا نه؟ را کسی نمی تواند بفهمد؛ فقط می توان بر اساس شواهد موجود ارزیابی کرد. بر این اساس و حضور نسبی مردم در روز انتخابات در حوزه های رای گیری و حضور زیاد خبرنگاران خارجی و داخلی در حوزه های رای گیری و شمارش آرا می توان تا حدود زیادی به این آرا اعتماد کرد و شاید میزان خطای ان کمتر از 5 % باشد.
2- عدم حضور اپوزیسیون در انتخابات: اینکه فردی از اپوزیسیون در انتخابات نمی تواند نامزد شود بیان کننده انتخابات نابرابر در ایران نیست. چون
الف- در هیچ کجای دنیا کسی که قانون اساسی یک نظام را قبول ندارد نمی تواند نامزد انتخابات شود. (حال اینکه این قانون اساسی که در شور و شوق انقلابی مردم ایران در سال 58 به تصویب و تایید مردم رسید، امروزه چقدر مورد مقبول مردم است، خود بحثی دیگر می طلبد).
ب- عدم محبوبیت گرو های اپوزیسیون در ایران بعلت ناآگاهی از شرایط داخل کشور و بدبینی های بیش از حد آنان تا بدان حد که در گزارش گنگره آمریکا درباره ایران از آنها بعنوان نیروهای مخالف بدون محبوبیت ذکر شده است
3- عوامل تشویقی و تنبیهی در انتخابات : وجود این عوامل را نمی توان نادیده گرفت و البته آمار درستی هم در دست نیست که بتوان تاثیر آن را فهمید ولی من فکر می کنم این عامل تاثیر چندانی در انتخابات نداشته باشد و البته باید این نکته را در نظر داشت که عوامل مشابه در کشورهای حتی پیشرفته مورد استفاده قرار می گیرد.با توجه به عوامل بالا ، مشخص می شود این نظام دارای مشروعیت می باشد و حتی پیشنهاد امریکا برای مذاکره را می توان دلیلی بر آن دانست که آنها نیز به مشروعیت این نظام پی برده اند.
اما براستی چقدر این مشروعیت در زندگی و افکار مردم متجلی می باشد. منتظر بحث های بعدی ام باشید.

يك سال گذشت

الپر فراخوان داده تا درباره ۲۷ خرداد سال قبل بنویسند. هر چند می دانم او وبلاگ من را نمی خواند ولی من هم می نویسم.
بحث این است که چرا معین انتخاب نشد و چرا احمدی نزاد رئیس جمهور شد؟ و من همیشه از خودم می پرسم چرا این آقایان روزنامه نگار و اصلاح طلب انتظار داشتند معین انتخاب شود؟ بیش از یک سال است که هر از چند گاه به این موضوع فکر می کنم ولی هرگز به نتیجه قابل قبول نمی رسم؛ نمی دانم اصلاح طلبان و طرفدارانشان کی می خواهند بپذیرند که خاتمی رئیس جمهور موفقی نبود. همان هایی که معین معین می کنند باید جواب دهند آن روزها که بحث عبور از خاتمی را بیان کردند و طرفداران خاصشان (همین روزنامه نگاران) آن را بسط و گسترش دادند، آیا نمی فهمیدند که عبور از خاتمی برای مردم عادی یعنی عبور از همه آمال و آرزوهایشان، برای مردمی که به بعد از مدتها کسی را برای اعتماد کردن پیدا کرده بودند،بعد از مدتها امید برایشان معنا پیدا کرد، عبور از خاتمی یعنی مرگ، یعنی ناامید شدن امید مردم، یعنی این یکی هم نتوانست. عبور از خاتمی یعنی پایان همه شور و شوق.
خود خاتمی هرگز آنی نبود که انتظار می رفت ، او مرد عمل نبود. او نتواست بین استراتژیست بودن با مرد عمل بودن یکی را انتخاب کند. کارهای اقتصادی او حداقل تا موقعی که بود جواب نداد. و مردم ۸ سال بعد از دوم خرداد رئیس جمهوری می دیدند که حتی نمی تواند با چانه زنی ۲ لایحه ای را که بیش از یک سال بر روی آن مانور کرده بود را در مجلس تصویب کند. تیر اخر را نیز خود خاتمی شلیک می کند و بیان می کند که رئیس جمهور یعنی تدارکاتچی، او با بیان این جمله بیشتر از آنکه بخواهد ضعف های قانون اساسی و سیستم حاکم را بیان کند، ضعف های خویش را به مردم یادآور می شود و خودش بر آن مهر تایید می زند.
من نمی دانم این ها که معین معین می کردند و می کنند با چه استدلالی می خواستند به مردم دوباره امید بدهند؛ چرا انها فکر می کردند مردمی که خاتمی آنها را ناامید کرده بود، باید به معینی اعتماد کنند که نه پرستیژ خاتمی را داشت و نه اعتبار و نه دم مسیحایی او را. من نمی دانم وقتی خاتمی که اسطوره دانشجویان از خرداد ۷۶ تا سال ۸۳ بود، با استقبال تحقیر کننده دانشجویان دانشگاه تهران در آذر ۸۴ مواجه می شود انتظار داشتند که مردم به معینی رای دهند. که حتی در اندازه های کوچک تر خاتمی نبود.
آیا این روزنامه نگاران؛ این اصلاح طلبان نمی دانستند بزرگترین ایرادی که بر دولت خاتمی می گرفتند مشکلات اقتصادی آن بود، پس چطور انتظار داشتند مردم به معینی رای دهند که حتی یک روز را هم در سمت های اجرایی ـ اقتصادی کار نکرده بود و حتی در شعار های انتخاباتی اش اثری از موضوعات اقتصادی نبود.
باید به این مردم حق داد که یا رای ندهند و یا اگر دهند به معین رای ندهند. این که ملت بویی از دموکراسی را نبرده به هیچ وجه قبول ندارم. بنظر این اصلاح طلبان هستند که نتوانستند بپذیرند 8 سالی را که در قدرت بودند به اندازه تمام عمری که فقط نقش منتقد را داشتند اشتباه کردند. مردم مثل دوم خرداد فقط تحول می خواستند. آنها فقط می خواستند کسی بیاید که نه چپ باشد (کروبی؛ معین) و نه راست (لاریجانی و قالیباف) و نه کسی که همیشه بوده و هست(هاشمی). آنها شاید فقط یک گزینه داشتند.آن هم رئیس جمهور احمدی نژاد. مردم شاید چند ماه بعد از انتخاب او فهمیدند که او ...درباره احمدی نزاد بارها قبلا نوشتم؛ فکر نکنم نیاز به تکرار باشد.

گورستان آمریکا

اگر تولید نفت از میادین نفتی به همین ترتیب ادامه یابد؛ در کمتر از 30 سال آینده نفتی در میادین نفتی کشف شده جهان باقی نمی ماند جز در خلیج فارس. در واقع حاکم جهان کسی خواهد بود که بر نفت خلیج فارس تسلط داشته باشد. و آمریکا همیشه می خواست و می خواهد چنین نقشی داشته باشد.
انفجارات 11 سپتامبر بهانه خوبی بود تا آمریکا تحت عنوان مبارزه با تروریسم و مبارزه با گروه مسلمان افراطی طالبان و بن لادن که در اصل آموزش دیده و دست پرورده خود آمریکا بودند کار را شروع کند ، لذا به بهانه مقابله با تروریسم به افغانستان حمله کرد و آن کشور را به اشغال نظامی خود در آورد و دولت جدید و به قول خودش دمکراتیک کرزای را برای مردم افغانستان به ارمغان آورد.
آمریکایی ها دوست دارند تا هرگونه عمل پارتیزانی در افغانستان به طالبان نسبت داده شود، اما شواهدی موجود است مبنی بر اینکه منبع این نوع عملیات وسیعتر شده است. ترکیب طالبان، القاعده، جنگ سالاران افغانی و گروههای جنگ طلب پاکستانی نشان میدهد که حرکتی سازمان یافته با پایگاههای گسترده در پرورش است که کاملا از خود طالبان هم فراتر رفته است. هدف مشترک و کلیدی همه ی آنها حمله به نیروهای آمریکایی حاضر در افغانستان و نیز نظامیان انگلیسی که اخیرا خود را در استان جنوبی هیلمند ( Helmand) مستقر ساخته اند میباشد. آنها هنوز هم در افغانستان مشکل دارند.
آمریکا در سناریوی رسیدن به مهمترین منبع فسیلی جهان و با در دست داشتن پرچم دفاع از حقوق بشر و آزادیهای ملل جهان و بعنوان ارباب همه کشورها در همسان سازی دولتهای خاور میانه طبق الگوی از پیش تعیین شده حرکت می کند ، این حرکت طبق برنامه ریزی انجام شده و به بهانه مبارزه با تروریسم و آزادی ملتها از ستم حاکمان جبار آعاز شده است . اول از افغانستان شروع شد و بعد نوبت عراق.
بوش به بهانه تجاوز گری صدام و انهدام سلاحهای کشتار جمعی به عراق حمله کرد و علی رغم سخنرانیهای مسئولین عراق که می گفتند عراق گورستان آمریکاییها می شود ، در مدت کوتاهی کلیه تاسیسات زیر بنایی عراق را بمباران و منهدم ساخت و آن کشوررا اشغال نظامی کرد و دولت جدید عراق را روی کار آورد.
البته یاد آوری یک نکته لازم است که آمریکا علاوه بر اقتدار نظامی خود برای اشغال کشورها از عامل مهم تری همچون نا رضایتی مردم از مسئولین آن کشور بیشترین استفاده را می نماید ، می بینیم بعد از بمباران و موشک باران کشورها و سقوط رژیم حاکم، نیروهای متجاوز بدون هیچ مقاومتی از سوی مردم و بعضا با استقبال آنها ، در آن کشور وارد می شوند.
سه سال از آن تاریخ می گذرد اما عدم امنیت در عراق یک مساله طبیعی است و بسیاری از مادران عراقی و قتی فرزندانشان از منزل خارج می شوند مطمئن نیستند که آیا دوباره سالم بازخواهند گشت یا نه؟ گروه های تروریستی دست بالا را دارند و آشوب طلبان و غارت گران بسیاری از جنایات را در عراق آفریده اند. در همین فضای بحران زده بسیاری از کشتارهای دست جمعی از جمله کشتن آیت الله حکیم به همراه بیش از دویست نفر دیگردر شهریور هشتادو سه، بمب گذاری های سریالی در مراسم عاشورای هشتاد و دو و آخرینش نیز تخریب حرم امام هادی و امام عسگری رخ داده است. رسوایی های زندان گوانتانامو و همچنین انتشار عکس های تجاوز سربازان آمریکایی به زنان عراقی خشم جهانی را بر علیه آمریکا بر انگیخته و افکار عمومی جهان را کاملا تحت تاثیر قرار داده است.
بعد از به قدرت رسیدن حماس در فلسطین؛ دولتی شیعه در عراق بر روی کار آمده است که دوستی نزدیکی با جمهوری اسلامی دارد و این نشان می دهد امریکا نتوانسته است به اهداف خویش در عراق برسد. قدرت ایران در منطقه هر روز افزوده می شود و همانطور قدرت آمریکا کم می شود. گزارش سیا درباره جنگ عراق خواندنی است. در جایی از گزارش آمده است که تصمیم حمله به عراق احمقانه ترین تصمیمی است که یک رئیس جمهور آمریکا در طول دوران جمهوری امریکا گرفته است. همچنین اعترافات بوش مبنی بر اینکه ما اشتباهاتی در عراق داشته ایم سفرهای ناگهانی رامسفلد، رایس و حالا بوش نشان می دهد آنها نمی دانند که چه باید کنند، آنها این روزها فقط به فکر فرارند اما نمی دانند چطور.

مصباح يزدي و استعمار نو

حتما درباره استعمار نو شنیده اید. استعمارگران بزرگ جهان در اواسط قرن 19 به این نتیجه رسیدند که نمی توانند به شیوه های گذشته به استعمار کشور های ضعیف بیردازند. بنابراین به این نتیجه رسیدند باید برای ادامه استعمار به شیوه های جدید روی آوردند. آنها به این نتیجه رسیدند که باید حضور فیزیکی خود را در مستعمره ها حذف کنند و نباید دیگر خودشان به حکومت در آن کشورها ادامه دهند بلکه باید فردی از مردم همان کشور را به حکومت برسانند که در ظاهر عنصری داخلی باشد ولی وابستگی های سیاسی و افتصادی به آنها داشته باشد. آنها توانستند با این روش زمان استعمار خویش را افزایش دهند و از نارضایتی ها در داخل مستعمره ها بطور موقت بکاهند.
اما ایران امروز، آبستن سرگذشتی عجیب برای آخوند ها است.
در قبل از 1342 آنها فقط رهبر مذهبی مردم بودند وبدین جهت از محبوبیت خاصی بین مردم برخوردار بودند. از 1342 تا 1357 آنها رهبری سیاسی مردم را در مبارزات با حکومت شاه در اختیار گرفتند هر چند قدرت اجرایی را در اختیار نداشتند. در همان زمان رهبری مذهبی مردم نیز با آنان بود و آنها همچنان در نزد مردم محبوب بودند چون در تلاش برای ساقط کردن حکومتی که نارضایتی های زیادی در بین مردم ایجاد کرده بود همگام با مردم بودند. از سال 1357 تا1370 آنها هم فدرت اجرایی و هم رهبری سیاسی و هم رهبری مذهبی مردم را در اختیار داشتند و همجنان جایگاه انها بین مردم مطلوب به نظر می رسید. اما از این به بعد بود که کم کم اعتبار خود را در نزد مردم از دست دادند و هر روز بر مخالفین آنها در بین مردم اضافه می شد هر چند که مردم چه بخاطر باور های مذهبی و چه بخاطر ترس از دستگاه حاکم معترض نمی شدند اما این آتش زیر خاکستر حتی با وجود سوپاپی چون خاتمی در تیرماه 78 خود را نشان می دهد. از این روز به بعد وضعیت معلوم بود آنها دیگر محبوب نبودند. و حتی بخاطر اینکه آنها رهبری مذهبی مردم را در اختیار داشتند دین گریزی در مردم نیز رشد روز افزونی داشت .اما آنها زیرک تر از آنی هستند که فکر می کنیم؛ استراتژیست های آنها طرحی ارایه دادند که شباهت های زیادی با استعمار نو دارد. بر اساس این طرح روحانیون تدریجا پست های مهم را رها کرده و در عوض آن غیر روحانیونی بر پست های مهم تکیه خواهند زد که وابستگی کامل به روحانیت داشته باشند. آنها می خواهند با این کار و در طی چندین سال محبوبیت سابق آخوندها را که در اثر نارضایتی مردم از نارسایی های دستگاه حکومتی به کمترین حد خود رسیده است برگردد . بطور حتم استراتژیست اول دستگاه حاکم مصباح یزدی است که در حال قانع کردن روحانیون است که به انجام نقش های پشت پرده بسنده کنند و اگر کسی خواسته او را نپذیرد او را به هر روشی که بتواند وادار به این کار می کند حتی اگر این فرد هاشمی باشد. او از بالاتر از هاشمی حمایت می شود .

احمدی نژاد دروغ می گوید

ايالات متحده در تغيير سياستي آشکار درخصوص ايران، روز چهارشنبه اعلام کرد که اگر ايران برنامه غني سازي اورانيوم را متوقف کند آمريکا ممکن است به مذاکرات قدرت هاي اروپايي با ايران بپيوندد. بعد از سال 1999 که ايران در گفت و گوهاي شش گانه در خصوص افغانستان مذاکره دور يک ميز را با آمريکا تجربه کرد، اين دومين بار است که سخن از حضور ديپلمات هاي واشنگتن و تهران، اين بار اما در مورد موضوع هسته اي ايران مطرح مي شودایران به هر حال دو گزینه بیشتر پیش رو ندارد،یا باید بپذیرد یا شرط را رد کند.اگر شرط را نپذیرد که از سخنان متکی هم بر می آید، بوش مدعی خواهد شد که تمام راه های ممکن را برای حل مساله هسته ای ایران رفته است و این شرط را برای این گذاشته است که جون شورای امنیت به ایران چینین اجازه ای نداده است. با این کار احتمالا افکار عمومی جهان را بتواند در اختیار بگیرد و از آن مهم تر بتواند روسیه و چین را راضی کند که دست از حمایت ایران بر دارند، ولی آنچه که مسلم است این است که راه حل نظامی در دستور کار قرار نخواهد گرفت، بلکه احتمالا اگر آنطور که آمریکا می خواهد شود انزوا و تحریم در انتظار ایران است، بوش به طور حتم این جمله که " حمله به عراق احمقانه ترین تصمیم یک رئیس جمهور در طول تاریخ جمهوری امریکا بود" را در گزارش سیا از یاد نمی برد.
اما ایران می تواند ابتکار عمل را به آنها ندهد.می تواند شرط را قبول کند. یادمان باشد که این شروط که به دروغ متکی و احمدی نژاد می گویند خطوط قرمز ایران است، خطوط قرمز ایران نیست، اگر بود که قبلا دو بار غنی سازی را به حالت تعلیق در نمی آورد.کاش احمدی نژاد و دولت محافظه کارش شرط را قبول کنند که این امر مطمئنا معادلات جهانی رو بر هم خواهد زد و مطمئنا به سود ایران خواهد بود.
باز هم قیمت نفت تغییر کرد و این بار کم شد، شاید به خاطر قیمت نفت حاظر نشوند با امریکایی ها مذاکره کنند تا دوباره بالا برود.

دوم خرداد

دوم خرداد مطمئناً روز مهمی در تحولات سیاسی ایران بشمار می رود و فرقی نمی کند که جزو ۲۱ میلیون نفری که به خاتمی رای داده اند باشی یا نه. خاتمی آمد و دلیل اصلی آن اقتدار بی بدیل دولت قبل در فرایندهای اقتصادی بوده است که عدم تقارن قدرت سیاسی و اقتصادی جامعه با دولت باعث کشیده شدن تقابل منتقدین و دولت به عرصه فرهنگی شده که نمود آن برتری بک شخصیت فرهنگی در انتخابات ۷۶ بود. در این که خاتمی رئیس جمهور ناموفقی بود را می شد در ۱۶ آذر ۸۴ در دانشگاه تهران دید.
۱- در تیم اقتصادی او هر کسی حرف خودش را می زد و هیچ لیدری هم نبود تا تصمیم نهایی را بگیرد و همین باعث میشد تا آنها سیاست های اقتصادی در تضاد هم اتخاذ کنند که شاید فقط همدیگر را خنثی می کردند. خاتمی به توسعه اقتصادی کمترین توجه را داشت و اصلی ترین علت ناموفق بودن او همین بوده، برایند کارهای او به مردی ختم می شود که شعارهای اقتصادی برای اقشار ضعیف جامعه او را به رئیس جمهوری می رساند. دقیقا بر عکس هاشمی که توجه بسیار کمش به توسعه سیاسی باعث به قدرت رسیدن فردی می شود که توسعه سیاسی شعار اصلیش بوده است.
۲- او تا روز اخر نفهمید که باید مرد عمل باشد یا تئورازیسیون. او یا باید مرد عمل می بود یا کناره می گرفت و در پشت صحنه به تعیین استراتژی و طراحی راههای جدید می پرداخت. این عدم فهم او باعث شد که نه تئوری های او به اندازه کافی پخته باشد و نه در عمل بتواند انها را اجرا کند.
۳- خاتمی مرد سیاست نبود. ترسی غریب در پس چهره همیشه خندان او بود. ترسی از آنچه که من هرگز نمی دانم. او بیش از حد محجوب بود. هیچگاه تکلیف قتل های زنجیره ای را نتوانست مشخص کند. او یک سال کامل بر ۲ لایحه اصلاح اختیارات رئیس جمهوری تاکید کرد و وقتی که مجلس ان را رد کرد همه چیز یکباره تمام شد.
۴- او نمی توانست. اعتماد به نفس لازمه را نداشت و آنقدر هم بر این نکته اصرار داشت که رئیس جمهور تدارکاتچی است که حجاریان مجبور می شود بگوید که "خاتمی فرصت سوز است".
خاتمی مرد خوبی است، آنقدر خوب که آدم دوست دارد که او دوستش باشد، همسفرش باشد، استادش باشد، همکارش باشد، اما حتما دوست ندارد که کشورش را به دست او بدهد.اما همه این هایی را که گفتم از دیدگاه خودم است کسی که هرگز اصلاح طلب نبوده و نخواهم شد، همانطور که اصولگرا نخواهم شد. از دید کسی در خارج از سیستم است بررسی کردم. اما نکته جالب اینجاست که دیگر خود اصلاح طلبان هم خاتمی را نمی خواهند، چون:
اصلاح طلبان خواستار حذف و یا کاهش قدرت ولایت فقیه و حذف شورای نگهبان بودند! و این یعنی مخالفت با ارکان جمهوری اسلامی! ولی خاتمی برای امر دیگری امده بود. خاتمی از خود نظام بود، یک آخوند مذهبی و مومن و یک نیروی سیاسی داخل نظام و از نظام جمهوری اسلامی! در آن سال نظام جمهوری اسلامی نوپا بود و نمی خواست بعد از جنگ 8 ساله و تلفات و عقب ماندگیهای گذشته دوباره هزینه دشمنی های مخالفین نظام در بیرون از مرزها را بپردازد پس به یک دشمن ساختگی داخلی یعنی یک اپوزیسیون مخلص داخلی احتیاج داشت!

سكاندار قدرت در ايران

در مطلبی که درباره استعفای ناگهانی گاس نوشتم، یکی از دلایل اختلافی که در بین دولتمردان آمریکایی وجود دارد را بحث در این که انها نمی دانند چه کسی در راس هرم قدرت ایران هست. همان روز با یکی از دوستان در این زمینه بحث کردیم ولی نتوانستیم به جواب برسیم . چند روز بعد هم قهمیدم که دگتر صادق زیبا کلام در سرمقاله ای در شرق به بحث جامعه شناسی قدرت در ایران پرداخته است، ولی دکتر هم در اخر نتیجه ای نگرفت که واقعا چه کسی در راس هرم قرار دارد.چند روزی است که فکرم را مشغول کرده است که واقعا چه کسی سکان دار قدرت در ایران است؟شاید ساده ترین جواب آیت الله علی خامنه ای باشد ولی در این صورت چگونه می توان رفتار های چند گانه دولت های مختلف را توجیه کرد؟ نمی شود گفت سکان دار اوست ولی تفاوت های فاحشی را در زمان خاتمی و احمدی نژاد شاهد باشیم. شاید جواب رئیس جمهور احمدی نژاد باشد ولی باز هم مسائل مبهم و پیچیده زیادی بوجود می آید. جواب دیگر لاریجانی است.................بهر حال من گیج شدم ار بس در این زمینه فکر کردم. شما فکر می کنید سکاندار قدرت در ایران چه کسی است؟ لطفا با دلیل بگویید که من بیچاره را از گیجی در بیارید

درخواست از آقای رئیس جمهور

واقعاًسوپرايز کننده بود. در واقع دو بار سوپرايز شدم بار اول که باد صبا خبر آورد که آقاي رئيس جمهور نامه نوشته، بار دوم هم وقتي که نامه رو خوندم و بهتر فهميدم که چرا امسال سال پيامبره اعظمه. خيلي دوست دارم به خودم فشار بيارم که مثبت فکر کنم اما هيچ نکته مثبتي در اين نامه نمي بينم جز يک تابو شکني!! که بايد دعا کنيم تا رئيس جمهور بعدي اينقدر عاقل باشه که از اين تابو شکني استفاده بهينه رو ببره. اين روز ها نقد هاي زيادي در رابطه با نامه نوشته ميشود ولي کسي نميگويد چرا آقای رئیس جمهور اين نامه رو نوشته هست؟ جواب سئوال رو بايد با کنکاش در حالات روحي و رواني آقاي رئيس جمهور بدست آورد. آقاي ريس جمهور همانطور که قبلا هم نشان داده رویاي کاريزمايی دارد او مي خواهد منجي باشد. او نمي خواهد رئیس جمهور باشد و خودش هم بارها گفته که من آموزگارم. آقاي رئيس جمهور مي خواهد فراتر از رئيس جمهور باشد. اينجا يک شباهت بسيار زياد بين آقاي رئيس جمهور و محمد رضا شاه وجود دارد، اگر كتاب هایي که در مورد بيماريهاي رواني شاه نوشته شده را بخوانيد در همه آن ها يک نکته بارز وجود دارد و آن تاکيد به بيماري خود بزرگ بيني شاه است و اينکه شاه عميقا باور داشت که کمر بسته امام علي هست. آقاي رئيس جمهور هم دقيقا همين بيماري را دارد او مي خواهد بزرگتر از آن چيزي که هست باشد، او وقتي که شهردار بود به جونان وام ازدواج مي داد (کاري که جزو وظايف شهردار نيست و قبلش انجام نشده و بعدش هم تاکنون انجام نشده) تا منجي جواناني باشد که محتاج يک میليون تومانند. حالا که رئيس جمهور است ابتدا خود رو در هاله اي از نور مي بيند، سپس هولوکاست را افسانه ميخواند، اسرائيل را از خاورمينه به اروپا منتقل مي كند، با بيان اينکه" ميشود ما ميتوانيم" ۳۷.۵ ميليارد دلار از پول نفت را براي بودجه به خدمت ميگيرد با اينکه خود اصولگرايان - توکلي و خوشچهره- بار ها اعلام کردند که اقتصاد ايران توانایی بيش از 25 ميليارد دلار را ندارد و حالا هماني ميشود که هميشه ميگويد، معلم، ولي باز نه معلمي که در چارچوبه ذهني ما ميگنجد بلکه معلمي با شغل انبياء، اين بار او بوش رو به سوي خدا دعوت مي كند..... او مريض است شك نکنيد
درخواست از آقای رئيس جمهور: لطفا خودتان رو به روانپزشک نشان دهيد.

استعفای ناگهانی یا امری قابل پیش بینی

۹ ماه پیش جان پورتر گاس طی حکمی از سوی جرج دبلیو بوش بعنوان رئیس سیا برگزیده شد، او رئیس سیا شد تا سیا را از بی نظمی، بی آبرویی و فساد نجات دهد. اما جمعه قبل او مجبور به استعفا شد. هر چند که تمام رسانه های غربی و داخلی استعفای او را ناگهانی اعلام کردند ولی اگر کمی به فرایند اتفاقاتی که در این ۱۹ ماه رخ داد دقت کنیم در می یابیم که استعفای او امری کاملا قابل پیش بینی بود.
۱- درز اطلاعات طبقه بندی شده سیا توسط یکی از تحلیل گران سیا درباره استفاده سیا از زندان های مخفی برای بازجویی از مظنونین به تروریسم.
۲- فساد اخلاقی و مالی گاس و زیر دستان او بخصوص "داستی فوگو" که جنجال های زیادی در روزنامه های امریکایی داشته.
۳- سخنان اغراق آمیز و مضحک گاس که سوزه جوک های آمریکاییان شده است همچون " فقط من می دانم اسامه بن لادن کجاست."
۴- جان نگروپنته ، اما نگروپنته کیست؟ او هم دانشگاهی گاس در دهه ۶۰ میلادی است که بر اساس گزارش کمیسیون ۱۱ سپتامبر مبنی بر درخواست فرد قدرتمندی درحوزه امنیت و اطلاعات، به عنوان اولین رئیس اطلاعات ملی آمریکا منصوب می شود. مشکل همین است گاس رئیس سازمان اطلاعات مرکزی است و نگروپنته رئیس اطلاعات ملی آمریکا. در واقع شغل گاس از آن موقع درجه دوم محسوب می شود. اختلافات زیاد میان آن دو باعث شد که جا برای دیگری تنگ شود و باعث شود که یکی مجبور یه کناره گیری شود و او کسی نمی تواند باشد جز پورتر گاس.
۵- ایران، مطمئنا ایران همیشه برای سیاستمداران امریکایی مساله ای مهم بوده است. یک سال قبل بوش طی حکمی از گاس می خواهد که توان تسلیحاتی ایران را مورد ارزیابی قرار دهد ولی بعد از یک سال ناظرین سیاسی خبر از اشکالات زیادی در گزارش های سیا در مورد توان تسلیحاتی ایران می دهند. مطمئنا افکار عمومی جهان نمی توانند بار دیگر اشتباهاتی که در ارزیابی تسلیحاتی عراق وجود داشت را در مورد کشور دیگری پذیرا باشند. آنها نمی دانند ایران کی یه سلاح هسته ای مجهز خواهد شد؟ یک سال دیگر، دو سال دیگر، و وقتی گاس می گوید پنج یا ده سال دیگر یعنی هیچ نمی داند و فقط حدس می زند. از طرفی اختلاف عقیده درباره اینکه چه کسی عامل تصمیم گیری در ایران است باعث جدال و مباحثات فراوانی در بین سیاستمداران آمریکایی شده است . اینکه محمود احمدی نژاد رئیس جمهور محافظه کار و تند روی ایرانی در ایران تصمیم گیرنده است یا آیت الله خامنه ای رهیر جمهوری اسلامی.
با نگاهی چند باره به عوامل بالا می توان گفت گاس قربانی تغییر اساسی اوضاع سیاسی در دولت بوش است.

سوپرايز واقعي

یک سوپرایز واقعی نامه احمدی نژاد به بوش ، هنوز جزئیاتی از نامه ارائه نشده است و آصفی مسئولیت ارائه جزئیات آن را بر عهده طرف آمریکایی می داند. نامه هر چیزی باشد نکته مثبتی است و شاید پاسخی باشد بر دعوت کوفی عنان بر رابطه مستقیم بین ایران و آمریکا. اینکه احمدی نژاد این بازی را شروع کرده نشان دهنده هوش بالای اوست و بنظرم حالا پیش بینی سفیر قبلی سوئیس در ایران که گفته بود احمدی نژاد سیاستمدار موفقی خواهد شد کم کم درست از آب در می آد.لاریجانی هم احتمال داده با این نامه روش های جدیدی برای مذاکره شروع بشه......اینجااگه حال داشتین تحلیل یک روزنامه اسرائیلی را هم اینجا بخونید.قیمت جهانی نفت هم که منتظر یک چیزی بشه تا تغییر کنه......اینجا و اینجا

هياهوي بي اجازه

خبر اینست: رامين جهانبگلو، از چهره های سرشناس عرصه فلسفه ايران و سرپرست گروه انديشه معاصر دفتر پژوهش های فرهنگی، در فرودگاه مهرآباد تهران بازداشت شده است.برای اینکه بفهمید رامین کیست و چه کرد اینجا را بخوانید.عدم امنیت و بی قانونی برای اولین بار در دولت احمدی نزاد هم دیده شد و شاید از این به بعد شاهد موارد دیگر نیز باشیم. اما آن چیزی که برای من جالب است وبلاگ است که برای آزادی او دانشجویان دانشگاه تهران درست کرده اند. در حالیکه خانواده او مخالف برخورد رسانه ای با این موضوع هستند. پرستو دوکوهی می نویسد :به نظرم برای اولين قدم بهتر است خانواده‌اش –از همه مهم‌تر همسرش- توجيه شوند که کار رسانه‌ای روی اين بازداشت‌ها هميشه تأثير مثبت داشته.
سوال من از پرستو : آیا نباید به خانواده او احترام گذاشت؟ و وقتی خانواده او راضی به چنین کاری نیستند باز هم باید به چنین کاری دست زد؟ آیا همیشه برخورد رسانه ای با این جور مسائل در حل مشکلات به ما کمکی کرده است؟ مثلا در قضیه آقای گنجی، تاثیر مثبتی در روند پرونده داشته است؟ آیا جنجال و هیاهو مشکل را حادتر نمی کند؟

احمدي ن‍ژاد و روياي كاريزمايي

احمدی نژاد می خواهد کاریزما باشد، می خواهد تاثیر گذار باشد ، می خواهد بگوید که من هم هستم ، من را هم بازی بدهید ، او می خواهد که او را هم حساب کنند ، تنها گناه او همین است ، می خواهد همه او را ببینند ، می خواهد مورد توجه همه باشد و این تنها گناه اوست و شاید تنها اشتباه او همین باشد که نمی داند وقتی رئیس جمهور یکی از مهمترین کشورهای جهان (از لحاظ سیاسی) شد دیگر مورد توجه هست و نیاز نیست کار غیر عادی انجام دهد که مورد توجه باشد . او از وقتی رئیس جمهور شد تصمیم گرفت یک کار بزرگ بکند، اول فکر کرد با مافیای نفتی(من حتی در وجود مافیای نفتی شک هم دارم )بجنگد و پول نفت را سر سفره مردم بیاورد، اما وقتی قضیه جدی شد دید با سخنرانی کردن و فریاد زدن این کار را نمی توان کرد، بعد تصمیم گرفت اورانیوم را ملی کند، اما بلافاصله برخورد کرد با دیوار شورای امنیت سازمان ملل و دید در این جای سفت نمی تواند کار خاصی انجام دهد(شاید تنها کار درستی که می توانست بکند همین بود ). بعد تصمیم گرفت ظهور کند و تبدیل به یک منبع نورانی شود، اما دید که ظهور کردن به این راحتی ها هم نیست!!! بعد تصمیم گرفت لیست مفسدین اقتصادی را افشا کند، اما دید اگر حکم شود در شهر مست گیرند همه را به جرم مستی گیرندو شاید هم گروهی از دوستانش و فقط به یک بلوف و تهدید سیاسی بسنده کرد. بعد همین جوری به دهانش آمد و علیه اسرائیل یک چیزی گفت و به محض اینکه این حرف را زد همه جا تصویر او را پخش کردند و اسم او را آوردند، حالا از حرف زدن از اسرائیل خوشش آمده؛ دیگر نه به نفت کار دارد، نه برایش مهم است که وزرایش چه کسانی باشند، نه می خواهد مشکل بانکها و بورس را حل کند، نه دیگر خبری از زنجیره انسانی و تولید انرژی هسته ای است. فعلا پرزیدنت مشغول مبارزه با اسرائیل است. مبارزه با اسرائیل هم کار راحتی است، یک سخنرانی می کنی و همه دنیا به هم می ریزد، نه لازم است فکر کنی و نه لازم است برنامه ای بریزی. فقط یک نفر برای این مبارزه کافی است، برای این کار قحط الرجال نداریم.