هياهوي بي اجازه

خبر اینست: رامين جهانبگلو، از چهره های سرشناس عرصه فلسفه ايران و سرپرست گروه انديشه معاصر دفتر پژوهش های فرهنگی، در فرودگاه مهرآباد تهران بازداشت شده است.برای اینکه بفهمید رامین کیست و چه کرد اینجا را بخوانید.عدم امنیت و بی قانونی برای اولین بار در دولت احمدی نزاد هم دیده شد و شاید از این به بعد شاهد موارد دیگر نیز باشیم. اما آن چیزی که برای من جالب است وبلاگ است که برای آزادی او دانشجویان دانشگاه تهران درست کرده اند. در حالیکه خانواده او مخالف برخورد رسانه ای با این موضوع هستند. پرستو دوکوهی می نویسد :به نظرم برای اولين قدم بهتر است خانواده‌اش –از همه مهم‌تر همسرش- توجيه شوند که کار رسانه‌ای روی اين بازداشت‌ها هميشه تأثير مثبت داشته.
سوال من از پرستو : آیا نباید به خانواده او احترام گذاشت؟ و وقتی خانواده او راضی به چنین کاری نیستند باز هم باید به چنین کاری دست زد؟ آیا همیشه برخورد رسانه ای با این جور مسائل در حل مشکلات به ما کمکی کرده است؟ مثلا در قضیه آقای گنجی، تاثیر مثبتی در روند پرونده داشته است؟ آیا جنجال و هیاهو مشکل را حادتر نمی کند؟

انواع قراردادهاي نفتي

قراردادهایی که برای توسعه میدان کشور استفاده می شوند،به سه دسته قراردادهای امتیازی،قراردادهای مشارکتی و قراردادهای خدماتی تقسیم می شوند.
قراردادهای امتیازی:ابتدایی ترین نوع قراردادهای نفتی محسوب می شوند، که بر اساس آنها، دولت بعنوان مالک مخرن یا میدان نفتی مشخص، سرمایه گذاری برای انجام عملیات اکتشاف، توسعه،بهره برداری و بازاریابی محصولات آن را به شرکتی خاص واگذار می کنند. مانند قرارداد دارسی در سال 1280 خورشیدی قرارداد 1933 و قرارداد کنسرسیوم در سال 1954.
قراردادهای مشارکت:به قراردادهای مشارکت در تولید، قراردادهای مشارکت در سود و قراردادهای مشارکت در سرمایه گذاری تقسیم می شوند که متناسب با نوع قرارداد دو طرف در تولید، سود یا سرمایه گذاری مورد نیاز برای اجرای پروژه سهیم می شوند. مانند سریپ در سال 1957، ایرپکو و دوپکو در سال 1965، بوشکو و هوپکو در سال 1971.
قراردادهای خدماتی: عملیات اکتشاف و توسعه میدان های نفتی در محدوده مکانی و زمانی مشخص انجام و تامین مالی پروژه به شرکت عملیاتی، به عنوان شرکت پیمانکار عرضه می شود و در صورت موفقیت آمیز بودن عملیات موضوع قرارداد، دولت هزینه های اجرای پروژه و حق الزحمه پیمانکار را پرداخت می کند. این قراردادها را به دو دسته، قراردادهای خدمت صرف و قراردادهای خدمت همراه با خطر پذیری تقسیم می شوند.

کارشناسی ارشد و رویاهای بر باد رفته

شکست را چگونه تعریف می کنند؟ گفتند: شکست یعنی تو یک انسان در هم شکسته ای! گفت: نه ! شکست یعنی من هنوز موفق نشده ام. گفتند شکست یعنی تو هیچ کاری نکرده ای. گفت نه! شکست یعنی من هنوز چیزی یاد نگرفته ام. گفتند : شکست یعنی تو یک آدم احمق بودی. گفت نه! شکست یعنی من به اندازه کافی جرات و جسارت داشته ام. گفتند : شکست یعنی تو دیگر به آن نمی رسی. گفت : نه شکست یعنی می باید از راهی دیگر به سوی هدفم حرکت کنم. گفتند : شکست یعنی تو حقیر و نادان هستی گفت: شکست یعنی من هنوز کامل نیستم. گفتند: شکست یعنی تو زندگیت را تلف کردی. گفت نه! شکست یعنی من بهانه ای برای شروع کردن دارم. گفتند: شکست یعنی تو دیگر باید تسلیم شوی! گفت : نه! شکست یعنی من باید بیشتر تلاش کنم.

نفت و تاثیر آن بر امنیت ملی

به هر حال مهندس نفت هم باید یک کم از اقتصاد نفت سر در بیاره، از این به بعد یک کم بیشتر از نفت و تاثیرات سیاسی و اقتصادی آن خواهم نوشت:
اقتصاد نفتی یعنی اتکا به درآمدهای نفتی، باعث عدم توجه دولت‌ به نیازهای سیاسی و همچنین اقتصاد نفتی باعث نادیده گرفته شدن اقتصاد سنتی توسط دولت شده است. در یک کلام پیوند خوردن معیشت سیاسی ـ اقتصادی جامعه به نفت، آسیب‌پذیری‌های امنیتی در کشور به‌وجود آورده است که ساختاری امنیت‌زدا می‌باشد. آسیب‌پذیری دولت‌‌ از آنجا نشات می‌گیرد که در کشورهای در حال توسعه دولت عمده‌ترین مهندس اجتماع و اقتصاد می‌باشند و با اتکا به درآمد نفت، «نظارت عمومی» و «عدالت اجتماعی» را قربانی می‌کند و دولت و وابستگان به آن، فعال بلامنازع عرصه اقتصاد می‌شوند و به خاطر نامتقارن بودن قدرت اقتصادى و سیاسى جامعه با دولت، نیروهای منتقد، مقابله را به عرصه فرهنگ کشانده و تقابل رسانه‌ای و فرهنگی به یکی از اصلی‌ترین شاخص‌های حیات سیاسی تبدیل می‌شود. اتکا به درآمدهای نفت، دولت را به قدرتی بی‌بدیل و بلامنازع تبدیل کرده، جامعه را از نظر اقتصادی و اجتماعی قطبی ساخته، و بخش خصوصی را تضعیف و در نهایت تقابل‌های اجتماعی و سیاسی را تشدید کرده است.در دوران قبل و بعد از انقلاب، محصول اتکاء به درآمد نفت گسست بین جامعه و دولت بوده است. مطالبات مردمی بعد از دوم خرداد ۱۳۷۶ برآیند مستقیم اقتدار بی‌بدیل دولت در عرصه اقتصادی بوده است. توقیف یک روزنامه در تیر ۱۳۷۸ تبدیل به آشوبی اجتماعی می‌شود. زیرا اگر دولت نیاز های جامعه را سامان‌دهی کرده بود ضرورتی براى تبدیل تفاهم اقتصادی به تقابل فرهنگی نبود.

حجاب؟!

آن روز که محافظه کاران اصلاح طلبان را به ترویج بی بند و باری و آزادی های بیش از حد مجاز متهم می کردند، شاید به امروز فکر نمی کردند که خودشان در مسند قدرت بشینند و شاهد چنین امری باشند. حالا هم حتما عامل اصلی آمریکاست چرا که هرچه خارج از قدرت مسئولین ایرانی باشد، مقصر آمریکاست، با اینکه هیچ غلطی نمی تواند بکند.از طرفی این نکته را نباید فراموش کرد که دولت خاطر مسائل هسته ای به حمایت مردم نیاز دارد و گرنه شاید برخوردهای شدیدتری در سطح جامعه شاهد بودیم.نکته دیگر اینکه هر روز بر تعداد خانمهایی که با آرایش های غلیظ در سطح شهر دیده می شوند، اضافه می شود و و این رفتار ناهنجار (در جوامع اروپایی و آمریکا هم چنین آرایش هایی به ندرت دیده می شود) شاید فقط اعتراضی باشد بر اجباری بودن حجاب. هوا گرم است و هر روز گرمتر می شود و آیا امسال کسی این اعتراض خاموش را خواهد دید؟